Mentionsy

Nie jest stricte o kawce, ale bardzo duża jej część jest o Jacku Levim i o ludziach, którzy przewinęli się przez życie kawki.

Było dużo biografii Kawki ostatnio, dość skrupulatne dwa tomy Reinera Stacha, świetnego biografa, który naprawdę włożył tytaniczną pracę w opisanie Kawki.

I pomyślałem sobie, że to spotkanie Franza Kawki z aktorami żydowskimi z Warszawy, z Lwowa, z Częstochowy, z Jackiem Lewim, z Manią Czyżyk, Madame Czyżyk, z Florą Kluk, z małżeństwem Pipesów, no to już te nazwiska też trochę pokazują nam postaci też, z jakimi Kawka miał do czynienia.

Jak wiadomo, wykonawcą Testamentu Kawki był Max Brod, który pośmiertnie wydał dzieła swojego przyjaciela wbrew jego woli.

Z drugiej strony Max Brod jeszcze za życia Franza Kawki uważał, że to jest znakomity, wspaniały pisarz, który ma coś do powiedzenia światu istotnego.

I dość tymi działami też, prawdę mówiąc, manipulował, redagując je już po śmierci Kawki, nadając im nowe tytuły, zmieniając, dopisując, kończąc.

Nie tylko pisarza, on bardzo konsekwentnie budował wizerunek Franza Kawki, jednocześnie skazując swoje własne dzieło na zapomnienie, bo dzisiaj nie czytamy Maxa Broda.

Kiedy czytałam pańską książkę, dowiedziałam się naprawdę wielu rzeczy na temat kawki i taką jedną z rzeczy, która mnie zaskoczyła, było to, jak kawka był kochliwy, a może taki żądny takich wysokich uczuć.

Co do odkryć, to bez wątpienia prześledzenie dalszych losów zarówno rodziny Kawki, jak i bohaterek i bohaterów tej książki, czyli aktorów żydowskich właśnie z Polski, których on poznał w Pradze w 1911 roku.

Rozmowa z wnukiem ukochanej siostry Franza Kawki, Otli, przyniosła mi do książki fantastyczną puentę, który mówi, że w Kawce nie ma żadnej metafizyki, należy czytać prosto i nie doszukiwać się sensu, którego tam nie ma.

Nie są opisane, ale myślę, że relacja Kawki z kinem, to jakie filmy oglądał, też jest taka książka na ten temat, jakie filmy oglądał Franz Kawka, to jakim był zabawnym też człowiekiem często, co ludzie pisali, to jest dla nas też do odkrycia.

Myślę, że do Kawki będziemy wracać.