Mentionsy

Ulokowano go najprawdopodobniej na miejscu po rozwiązanym punkcie zbiorczym dla jeńców sowieckich, którzy byli systematycznie zwożeni do III Rzeszy

a przez jego baraki przeszło kilkadziesiąt tysięcy ludzi skierowanych na roboty do III Rzeszy, głównie z terenów Polski, tak jak wspomniałem wcześniej z terenów ówczesnego Związku Radzieckiego, Bałkanów i innych krajów Europy Środkowo-Wschodniej.

Trafili tu też również jesienią 1944 roku w dużej mierze mieszkańcy Warszawy, którzy po upadku Powstania Warszawskiego trafili do podobnego obozu w podwarszawskim Pruszkowie, a następnie byli systematycznie wywożeni w głąb III Rzeszy na roboty.

Od samego początku istnienia był pod jurysdykcją cywilnej administracji niemieckiej III Rzeszy i to urzędnicy z Landesarbeitsamt Niederschlesien, czyli z Wojewódzkiego Urzędu Pracy, byli odpowiedzialni za jego funkcjonowanie i ludzi w nim przebywających.

który zazwyczaj partyzantom nie przysługiwał, więc w związku z tym powstańcy warszawcy w głównej mierze trafili do obozów jenieckich dedykowanym tutaj w przypadku Dolnego Śląska i Opolskiego do stalagu 8b w Łambinowicach albo dalej w głąb III Rzeszy.

I następnie urzędy pracy na okupowanych terenach lub Rzeszy zgodnie z nakazem pracy pozyskiwały pracowników, a następnie w zbiorczych transportach wysyłały je do III Rzeszy.

Tylko jest to też taki wydźwięk, że zwykły aparat niemieckiej III Rzeszy, aparat administracyjny był zdolny do takich rzeczy, że to zwykły urzędnik kierował losem tych ludzi, że odpowiedzialność za pracę przymusową, za zbrodnie nie spoczywa tylko i wyłącznie na SS, NSDAP, aparacie partyjnym III Rzeszy, czy to też w późniejszym okresie przemysłowcach, ale też na zwykłych Niemcach.

Kwestia jest taka, że warunki życia w tym obozie były dość takie ustandaryzowane, jest to kolekwialne oczywiście określenie w cudzysłowie i było podobne do innych obozów na terenie III Rzeszy, ale jak już wspomniałem wcześniej, obóz nie był przystosowany do długoterminowego przetrzymywania ludzi.

Przybywający do obozu robotnicy mogli liczyć poza odwszawieniem na prowizoryczną pomoc medyczną, minimalne racje żywnościowe z racji tego, że to też było usystematyzowane w całym systemie III Rzeszy, ile załóżmy mógł dziennie dostać, czy to Holender, czy to Rosjanin, czy to Ukrainie, czy to Polak, etc. Te stawki były bardzo różne.

No i obóz z racji niejednolitego napływu ludzi był bardzo często przepełniony, więc on miał tam oczywiście swoją kubaturę, on był przystosowany na około 1200 ludzi, bardzo często z racji tego, że przyjeżdżało w pewnym momencie więcej tych transportów, on był przepełniony, co wiązało się z tym, że ci ludzie byli zdani na swoje prywatne rzeczy, które udało im się ze sobą zabrać, bo nic nie dostawali poza tym minimalnym wyżywieniem, jakimś książeczką pracy, zrobieniem zdjęcia, rzeczami, które były potrzebne bardziej aparatowi niemieckiej III Rzeszy.

Skupiamy się na poszczególnych zakładach, tych takich największych patentatach takich jak Junkers, Krupp, Reimental, ale też staramy się po prostu zliczyć tych wszystkich robotników przymusowych, jeńców wojennych, jak i więźniów obozów koncentracyjnych, którzy byli zatrudnieni w przemyśle zbrojeniowym III Rzeszy.

O załóżmy totalitaryzmach, w tym przypadku od III Rzeszy do ucznia szóstej, siódmej, ósmej klasy szkoły podstawowej, a inaczej będzie się mówiło do maturzysty, który aktualnie kończy liceum.