Mentionsy

Jack Rummel w książce z 1992 roku Robert Oppenheimer, Dark Prince, strona 96 pisał.

Oppenheimer chodził wokół jak zwycięski bokser, ściskając dłonie nad głową, kiedy wchodził na podium.

Dodajmy tu, że Oppenheimer przez całe dorosłe życie był komunistą.

Oppenheimer miał ścisłe powiązania z amerykańską partią komunistyczną.

Oppenheimera obowiązywała dyscyplina partii komunistycznej, toteż na jej polecenie ożenił się z Kitty Płynik.

Strauss był obeznany z licznymi związkami Oppenheimera z komunistami.

Ale nie zwracał na to uwagi aż do czasu, kiedy dowiedział się, że Oppenheimer sabotuje postępy w rozwoju nowej, jeszcze bardziej niszczycielskiej bomby wodorowej.

Stało się oczywiste, że Oppenheimer opóźnia pracę nad bombą wodorową po to, aby jego sowieccy pobratymcy zyskali czas na wyprodukowanie własnej broni wodorowej.

Oburzony tym sabotażem Liechtenstein-Strauss wezwał Oppenheimera do rezygnacji ze stanowiska dyrektora komisji.

Oppenheimer odmówił.

Wobec takiego diktum Oppenheimer wycofał się do Princeton, gdzie już czekał na niego jego mentor, Albert Einstein, przewodniczący Institute for Advanced Study, swego rodzaju think tank dla emigracyjnych geniuszy, finansowanego przez Rothschildów za pośrednictwem jednego z niezliczonych zawsze niejawnych funkcji klanu Rothschildów.

Oppenheimer był już wtedy formalnym członkiem tegoż Institute for Advanced Study, gdzie pozostawał aż do swojej śmierci w 1966 roku.

Od Oppenheimera i bomby atomowej i potem wodorowej dochodzimy do Alberta Einsteina, a poprzez niego do Izraela, bo wtedy już wszystkie drogi decyzyjne wiodły do tej nowej kolonii Żdohazaru.