Mentionsy

Sądownictwo i prokuratura.

Podjęta próba osądzenia jej za mord sądowy nie znalazła się na wokandzie ze względu na jej śmierć.

Pierwszy prokurator Najwyższego Sądu Narodowego.

W marcu 1954 powołany na szefa Zarządu Sądownictwa Wojskowego.

Podpułkownik Aleksander Demner, komendant Oficerskiej Szkoły Prawniczej, produkującej w trybie przyspieszonym morderców sądowych.

Zajcew Morderca sądowy Piotr Samsonow Morderca sądowy Władysław Sieradzki Morderca sądowy

Aleksiej Milcyn Morderca sądowy Mieczysław Widaj Morderca sądowy Kazimierz Golaczewski Bauman Stalinowski prokurator w Kielcach Pracownik Naczelnej Prokuratury Wojskowej

Poważna koncentracja pracowników narodowości żydowskiej wystąpiła w Departamencie Służby Sprawiedliwości Wojska Polskiego, Najwyższym Sądzie Wojskowym, Naczelnej Prokuraturze Wojskowej oraz w sądach i prokuratorach terenowych.

Nie było takiego sądu ani prokuratury w wojsku, w której oficerowie żydowskiego pochodzenia nie piastowaliby kluczowych stanowisk.

W terenowych prokuraturach i sądach wojskowych funkcje szefów bądź zastępców szefów pełnili oficerowie tejże narodowości m.in.

Sędzia Marcin Dancyk, morderca sądowy.

Mieczysław Bryngajzen, funkcjonariusz Wojskowego Terroru Sądowego.

Mieczysław Dytry, funkcjonariusz Wojskowego Terroru Sądowego.

Prokurator Józef Feldman, morderca sądowy.

W Sądownictwie Polskiej Armii w ZSRR, potem kierownik sekretariatu w Najwyższym Sądzie Wojskowym.

Ludowe Wojsko Polskie.

Generał Tadeusz Dąbkowski, dowództwo Wojsk Obrony Powietrznej Kraju, zastępca do spraw politycznych dowódcy WOPK.

Generał Czesław Mankiewicz, dowódca Wojsk Obrony Powietrznej Kraju.

Między innymi dowódca 35 Dywizji Międzynarodowej.

1943 zastępca dowódcy 1 Korpusu PSZ w ZSRR.

1944-45 dowódca II, następnie III i ponownie II Armii Wojska Polskiego.

1946, wiceminister obrony narodowej, współodpowiedzialny za zbrodnie.

Półkownik Grabowski, Gruber, Dowódca Dywizji.

Półkownik Rosiński, Rosenberg, DOW.

Pułkownik Paweł Solski, Pinkus, szef Służby Samochodowej WP.

Pułkownik Szulczyński, Szulcynger, dowódca pułku.

Podpółkownik Jan Dolanowski, Dollinger, Dow.

Podpółkownik Henryk Ziman, Zysman, Dow.

Major Roman Domański, Rosenstadt, DOW.

Jego żona pracowała w KC PZPR, historyk Żydowskiego Instytutu Historycznego, dyrektor archiwum w Instytucie Yad Vashem.

Już wtedy podlegało Ministerstwu Bezpieczeństwa Publicznego jako Departament VII Wywiadowczy MBP.

Pułkownik Paweł Monat, szef Wydziału Warsztatów Wojskowych w II Zarządzie Wywiadowczym Sztabu Generalnego .

Generał Juliusz Hibner, Dawid Schwarz, dowódca Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego.

Był prawą ręką ministra bezpieczeństwa państwowego, dowódcą przygranicznych korpusów obrony i korpusów bezpieczeństwa wewnętrznego.

W latach 1951-56 był dowódcą Państwowych Sił Zbrojnych, a w latach 1956-90 wiceministrem spraw wewnętrznych.

Generał Henryk Toruńczyk, 1944, dowódca Polskiego Samodzielnego Batalionu Specjalnego przeformowanego w listopadzie na Brygadę Wojsk Wewnętrznych, poprzedników KBW.

W 1945 pełniący obowiązki dowódcy KBW.

Po sierpniowo-wrześniowym plenum KC Partii w 1948 do Departamentu Personalnego WP przybyli nowi oficerowie pochodzenia żydowskiego.

A także nastąpiły pewne zmiany na kluczowych stanowiskach w tej instytucji, umacniające pozycję i wpływy oficerów narodowości żydowskiej.

W wyniku polityki personalnej realizowanej przez żydowskich oficerów zajmujących kierownicze stanowiska w Departamencie Kadr i terenowych organizacjach kadrowych, poważna część ważnych stanowisk w dowództwach okręgów wojskowych i rodzajów sił zbrojnych, instytucjach centralnych MON, szefostwach rodzajów wojsk i służb była obsadzona przez oficerów żydowskiego pochodzenia.

Szefem Wydziału Personalnego DOW-1 był podpułkownik Jan Wiśniewski, późniejszy kontradmirał, a po nim podpułkownik Rosiński .

Szefem Wydziału Personalnego DOW-2 w Nawiasie Bydgoszcz był podpułkownik Adolf Kolb.

Szefem Wydziału Personalnego DOW-4 Wrocław był podpułkownik Marian Mazur, po nim major Roman Domański .

Szefem Wydziału Personalnego DOW 5, czyli Kraków, był kapitan Bronisław Lampel, a po rozformowaniu tego okręgu objął on w maju 1952 takie samo stanowisko w DOW 4.

Szefem Wydziału Personalnego DOW 6 Łódź był podpułkownik Henryk Ziemian Zysman, a po rozwiązaniu tego okręgu objął takie samo stanowisko w DOW 3 Poznań.

Szefem Wydziału Personalnego DOW-7 był podpułkownik Jan Dolanowski .

Szefem Wydziału Personalnego w Dowództwie Wojsk Lotniczych był podpułkownik Leon Turski .

W aparacie politycznym WP przez wiele lat kluczowe stanowiska służbowe obsadzone były przez oficerów żydowskiego pochodzenia.

Interesującym jest fakt, że w celu zatarcia śladów żydowskiego pochodzenia

Na wniosek określonej grupy oficerów ówczesnego Departamentu Personalnego przeforsowano około 1947 r. wydanie odpowiedniego aktu normatywnego upoważniającego Ministra Obrony Narodowej do przeprowadzenia we własnym zakresie zmiany nazwisk oficerów.

Z tej możliwości skorzystało wielu oficerów narodowości żydowskiej.

Część z nich posiadała skompromitowaną przeszłość, jak na przykład major Safian, który w czasie okupacji hitlerowskiej był policjantem żydowskim w getcie.

Od 1950 roku żydowskie czasopisma i prasa wojskowa z wyjątkową pasją podjęła problem tzw.

W tego rodzajach programach Prym wiodła Wojskowa Akademia Polityczna, dla której starannie dobrano kadrę wykładowczą, którą stanowili między innymi generał Uziembło, pułkownik Hoffman, pułkownik Piasecki, pułkownik Halicz, pułkownik Pawłowski, pułkownik Pirko, pułkownik Wachtel, pułkownik Ochocki.

Major Lewandowski, Pułkownik Malczewski, Pułkownik Grot, Pułkownik Sokołowski, Major Silberstein.

Po wydarzeniach październikowych 1956, grupa żydowskich działaczy zajmująca eksponowane stanowiska w wojsku i odpowiedzialna za przestępstwa postanowiła zrzucić z siebie odpowiedzialność i przedstawić się jako ofiary kultu jednostki i główni rzecznicy odnowy.

Wykorzystali do tego Naradę Wyższych Dowódców i Oficerów Politycznych, która odbyła się 27 października 1956 przy udziale Gomułki, Spechalskiego, Zawadzkiego i Cyrankiewicza.

Postulowano utworzenie Ministerstwa Spraw Wojskowych i odrębnego stanowiska naczelnego dowódcy.

Postulowano zastąpienie jednoosobowego dowodzenia działalnością rad wojskowych i rad wojennych na wzór chiński, generał Frej Bielecki.

O Żydach i kwestii żydowskiej.

Szczególne skoncentrowanie oficerów żydowskiego pochodzenia miało miejsce w instytucjach centralnych MON.

Piastując stanowisko szefa zarządu II Sztabu Generalnego WP już od 1946, generał brygady Wacław Komar rozpoczął intensywne angażowanie do pracy w tym zarządzie osób pochodzenia żydowskiego, wśród nich i takich, którzy nie posiadali odpowiedniego wykształcenia i niezbędnych kwalifikacji, a nawet i takich, którzy nie mieli polskiego obywatelstwa.

Wszystkie ważniejsze stanowiska w podstawowych komórkach Zarządu II były obsadzone przez pracowników żydowskich, a na przykład w sekcji agenturalnej amerykańskiej na dziewięciu pracowników kadrowych ośmiu z nich było żydowskiego pochodzenia wraz z szefem tej sekcji, pułkownikiem Leonem Zagórskim.

Jeśli w latach 1945-1949 stanowiska w misjach i ataszatach wojskowych obsadzone były oficerami przedwojennymi, to po tym okresie stanowiska te obejmują stopniowo oficerowie żydowskiego pochodzenia w osobach.

I tak na przykład w latach 1948-53 w USA na ośmiu pracowników pod przykryciem wszyscy byli żydowskiego pochodzenia.

Jedynie do pracy pomocniczej angażowano młodych oficerów narodowości polskiej.

Począwszy od 1953 do pracy w ataszatach wojskowych kierowani byli oficerowie polscy, a tylko nieliczni pochodzenia żydowskiego, jak np.

Do organizowania siatek agenturalnych w różnych krajach począwszy od 1948 wysyłano pracowników wyłącznie żydowskiego pochodzenia.

Organizowali oni siatki wywiadowcze w oparciu o koneksje rodzinne i środowiska żydowskie.

W inspektoracie szkolenia ważne stanowiska zajmowali tacy oficerowie żydowskiego pochodzenia jak pułkownik Szulczyński, redaktor naczelny przeglądów wojsk lądowych, pułkownik Welfeld, pełniący obowiązki szefa zarządu szkolnictwa wojskowego,

Podpułkownikowi Tatarynowiczowi znaczną część kierowniczych stanowisk zajmowali oficerowie żydowscy, m.in.

W pionie technicznym wojsk pancernych ważniejsze stanowiska były w latach 1950-54 obsadzone przez oficerów żydowskiego pochodzenia takich jak pułkownik Rotowski , pułkownik Szulc, pułkownik Bochniewicz, pułkownik Bergerston, pułkownik Sztul, pułkownik Krygier, pułkownik Wolmud, pułkownik Magler i podpułkownik Neuberg.

W wielu przypadkach oficerowie żydowscy zajmujący odpowiedzialne stanowiska w pionie technicznym tych wojsk nie posiadali nawet średniego wykształcenia.

W służbie samochodowej MON jej kierownictwo w osobach pułkownik Paweł Solski w latach 1948-50 i generał Nowicki od 1952 w sposób celowy i świadomy obsadzali ważne stanowiska w tej służbie oficerami narodowości żydowskiej, często o niskich wartościach fachowych i moralnych jak np.

Zdegradowany za nadużycia i skazany na 6 lat więzienia.

Zdegradowany, porzucił żonę i dzieci.

Nie posiadał w ogóle wykształcenia i praktyki w służbie samochodowej.

Podpułkownik Henryk Majsiak wyrzucony z informacji w 1967 roku został przyjęty do służby samochodowej bez jakichkolwiek kwalifikacji.

Szczególnie duże skupisko oficerów żydowskich było w służbie zdrowia, a zwłaszcza w Departamencie Służby Zdrowia WP.

Na przełomie lat czterdziestych-pięćdziesiątych oficerowie narodowości żydowskiej zajmowali też sporo odpowiedzialnych stanowisk dowódczych, w tym dowódców pułku i dywizji wprowadzonych w miejsce odkomandowanych oficerów armii radzieckiej.

Do nich między innymi należeli Półkownik Szulczyński, Szulcyger, dowódca pułku.

Półkownik Izydor Helin, dowódca pułku czołgów, wyjątkowo nieudolny, o niskich wartościach etyczno-moralnych, który już w 1948 napisał raport o wyjazd do Izraela.

Dowódcy dywizji i korpusów.

Dobór na studia w radzieckich akademiach wojskowych dokonywał się również pod określonym kątem narodowościowym.

Spora część oficerów kierowanych na te studia była pochodzenia żydowskiego.

Oficerowie żydowscy, nie wykazujący wystarczających wartości umysłowych lub nie widzący realnych możliwości objęcia odpowiednio eksponowanych stanowisk w dotychczasowych ich pionach pracy, kierowani byli na kluczowe stanowiska w departamentach i biurach wojskowych ministerstw i urzędów centralnych.

W 39 tego typu komórkach na kierowniczych stanowiskach było 40 oficerów pochodzenia żydowskiego.

Dość często przenoszono skompromitowanych oficerów narodowości żydowskiej z jednej do drugiej uczelni, jak to miało miejsce m.in.

W młodzieżowej organizacji Służba Polsce powołanej w 1948 skoncentrowała się większość oficerów i pracowników pochodzenia żydowskiego.

Major Michał Górski, był policjantem w getcie żydowskim.

Podpułkownik Dawid Lerner Syn żydowskiego kapitalisty.

Dowódcą KBW od 1946 roku był generał brygady Konrad Świetlik, następnie generał brygady Juliusz Hibner.

Musia w Rosyjskiej Akademii Sztabu Generalnego obowiązki dowódcy KBW pełnił generał brygady Wacław Komar, dowódca Wojsk Wewnętrznych.

Na stanowisku zastępcy dowódcy KBW do spraw politycznych pozostawał pułkownik Zdzisław Bibrowski.

Stanowisko dowódcy artylerii i broni pancernej KBW piastował przez wiele lat, do 1964, pułkownik Leon Helffer.

Dowódcą brygady był pułkownik Dymitr Pliskin i pułkownik Stanisław Konar.

Dowódcą pułku był pułkownik Karol Gleicher.

Podpułkownik Resior jako szef sztabu II Brygady KBW wziął w 1957 udział w mundurze w zebraniu Gminy Żydowskiej w Białymstoku z okazji przyjazdu Żydów z Kanady.

Również Dowództwo Wojsk Ochrony Pogranicza .

Stało się poważnym skupiskiem oficerów i pracowników cywilnych żydowskiego pochodzenia.

Dowództwo Pomorskiego Okręgu Wojskowego w 1947.

Generał Pułtu Życki, dowódca okręgu.

Pułkownik Lasota, zastępca do spraw politycznych dowódcy.

Półkownik Turski, wykładowca Katedry Marksizmu-Leninizmu Wojskowej Akademii Technicznej.

Półkownik B. Szubicz Szef Wojskowego Budownictwa Specjalnego.

Dowódca Marynarki Wojennej, następnie wiceminister żeglugi, dyplomata w Zjednoczonej Republice Arabskiej.

Generał Frej Bielecki, dowódca wojsk lotniczych.

Pułkownik Aumer, zastępca do spraw politycznych dowódcy wojsk lotniczych.

Cynkin, dowódca korpusu lotniczego.

Pułkownik Zygier, zastępca dowódcy do spraw politycznych dowódcy korpusu lotniczego, kierownik studium wojskowego na Politechnice Warszawskiej.

Michał Chęciński, Funkcjonariusz IW i Wykładowca Oficerskiej Szkoły Informacji.

Półkownik Jerzy Szerszeń, podpółkownik Eugeniusz Wyszkowski, podpółkownik Aleksander Synaj, podpółkownik Aleksander Andruszewicz, podpółkownik Naum Lewandowski.

W nawiasie zamordowany po transformacji.

Zwolnieni z organów informacji żydowscy zbrodniarze otrzymali eksponowane stanowiska w administracji państwowej, dyplomacji itd.