Mentionsy

[AUTOPROMOCJA] Pełnej wersji podcastu posłuchasz w aplikacji Onet Audio

Rozmowę rozpoczyna pytanie pod prąd: który naród naprawdę umie przebaczać? Rzadziej słyszymy je w Polsce, częściej – autoafirmacje. A jednak, gdy przyglądamy się XX wiekowi, pojednanie rzadko bywało „oddolne". Było dyplomacją emocji – serią listów, gestów, fotografii, od słynnego orędzia biskupów z 1965 r. („przebaczamy i prosimy o przebaczenie") po uścisk Mazowieckiego i Kohla w Krzyżowej. Te obrazy działały, ale nie wykorzeniły gniewu ani poczucia krzywdy. Elity budowały most, społeczeństwa szły nimi niepewnie – czasem wbrew sobie.

Zwrot rozmowy następuje, gdy wielka historia spotyka ciało. Wigura – autorka książki o akceptacji choroby – mówi bez metafizycznych podpórek: cierpienie nie ma sensu. Sens możemy mu nadać, pracując nad językiem i nawykami, nie oczekując od siebie bohaterskiej ascezy. 

Wątek osobisty nie jest prywatną dygresją. Jeśli nie umiemy mówić o bólu ciała, jak mamy uczciwie mówić o bólu historii? Jeśli unieważniamy czyjąś dolegliwość, czemu mielibyśmy nie unieważniać czyjejś krzywdy narodowej? W obu sferach Wigura proponuje ten sam porządek: mniej patosu, więcej odpowiedzialności. Mniej „sakralnych" fraz, więcej pracy u podstaw.