Mentionsy

Natomiast skoro pan redaktor o te kwestie pyta, to zrazu przychodzi mi na myśl intrygujące spostrzeżenie pamiętnego Kartezjusza,

Tam Kartezjusz najpierw zauważa, że oburzenie z reguły jest zupełnie normalną reakcją o charakterze moralnym, kierowaną wobec tych, którzy wyrządzają komuś krzywdę, przy czym krzywda ta, co ważne, wyrządzana jest temu komuś w sposób niesprawiedliwy.

Zaraz idąc niejako w ślad za tym, Kartezjusz zmienia dość radykalnie i zaskakująco swój ton, stwierdzając rzecz następującą, że mianowicie oburzenie, i tu pozwolę sobie zacytować z namiętności duszy Kartezjusza ten

Kartezjusz powiada, że oburzenie mianowicie obserwuje się znacznie częściej u tych, którzy chcą uchodzić za cnotliwych, aniżeli u tych, którzy naprawdę są cnotliwi.

I tu niejako w sukurs Kartezjuszowi, choć zupełnie niezależnie od niego, przychodzi jegomość Fryderyk Nietzsche, który

Nietzsche też miał coś interesującego i pokrewnego do kartezjusza dopowiedzenia na temat oburzenia.

Z tego by wynikało, że oburzenie kwalifikowane jako bezmała cnota etyczna rzeczywiście zasługuje na pewnego rodzaju wnikliwość i podejrzliwość, a także krytycyzm, ponieważ tak przynajmniej wynika ze stwierdzeń Kartezjusza niczego, a zapewne dałoby się tu przywołać także cały szereg innych znamienitych filozofów,