Mentionsy

Jeśli młodość, no to wiadomo, że Mickiewicz i jego słynna Oda,

Chciałbym, żebyśmy się przyjrzeli fragmentom tego utworu i zastanowili nad tym, co o młodości właśnie można wyciągnąć, jakie myśli, które nam pozostawił w tym utworze Mickiewicz.

A Mickiewicz rzeczywiście jest pionierem i niedoścignionym

Przypomnijmy, że ode do młodości Mickiewicz napisał w Kownie 26 grudnia 1820 roku.

W tym znaczeniu, że świat w którym żyje i funkcjonuje nie tylko Mickiewicz, ale zapewne każdy kto już

Świat człowieka wyzutego już z młodości jest światem opisywanym przez Mickiewicza jako martwy.

Z Młodością Mickiewicz kojarzy rajską dziedzinę Ułudy, czyli z jednej strony wzdycha Mickiewicz do młodości jako do rajskiej krainy, ale z drugiej strony podkreśla mimo wszystko, pomimo tego romantycznego uwznioślenia młodości,

To co nas na co dzień spotyka, to niesłychanie intrygujące wprawki w krainę Mickiewiczowskiej młodości.

Natomiast młodość jest jakiegoś rodzaju, tak przynajmniej to wynika, przynajmniej z tej pierwszej strofy Mickiewiczewskiej, Ody do młodości.

W połowie października rozmawialiśmy o starości i tutaj jawnie Mickiewicz ustawia ją w opozycji do młodości, a przecież

Bez młodości nie byłoby po prostu starości, to jest rzecz oczywista i już samo to daje do myślenia, że być może ten związek jednej z drugiej jest ściślejszy niż tutaj przedstawia Mickiewicz.

On jest zdecydowanie ściślejszy, natomiast faktycznie Mickiewicz tu posługuje się taką dość standardową dychotomią młodości i tego wieku,

Przechowując nie tylko w swojej wiernej i wdzięcznej pamięci, jako wspomnienie młodości, ale jako pewnego rodzaju impulsy ożywcze, które tchną w nas na przykład tę pierwszostrofową Mickiewiczowską nadzieję, która

Nie znajdziemy tego u Mickiewicza, ale Mickiewicz nam podaje inną receptę, mianowicie wspólnotę młodości.

Właśnie to jest ciekawy motyw, na który pan redaktor był uprzejmy zwrócić uwagę w tej Mickiewiczowskiej Odzie.

I próbując w ten sposób tymi swoimi atrybutami zaintrygować, zarazić, pociągnąć za sobą innych, a tymczasem tutaj Mickiewicz usiłuje pokazać zupełnie inny rys młodości jako takiej, która ma funkcjonować.

Bowiem dopiero w takiej stadnej gromadzie są dużo bardziej efektywni i mogą istotnie przyczynić się do zmiany świata w zastanym jego niespecjalnie przez Mickiewicza z wiadomych choćby z historii powodów kształcie.

No to na tę duchową stronę młodości w kolejnej strofie zwraca uwagę Mickiewicz pisząc, gwałt niech się gwałtem odciska, a ze słabością łamać uczmy się za młodu.

Tego o czym wspomniałem, czy Mickiewiczowska tak ukształtowana wizja młodości pozostaje kompatybilna, zgodna z tym jak kształtuje się współcześnie młodość.

Czy współczesny młody człowiek jest rzeczywiście po Mickiewiczowsku zdolny tak zdecydowanie i jednoznacznie stawiać czoła różnego rodzaju wyzwaniom, ryzykom, niebezpieczeństwom?

Rzeczywiście chyba tak jest, czyli w tym kontekście to co pisze tutaj Mickiewicz

Wydaje mi się, że to się bardzo dobrze rymuje z kolejną zwrotką od do młodości Mickiewicza.

Starsi od tych młodych, choćby w pokoleniu ich rodziców, potrafią niejednokrotnie w najrozmaitsze sposoby tłumić i gasić, co sprawia w konsekwencji, że młodzi faktycznie niekoniecznie garną się do tego, by po Mickiewiczowsku solidarnie, ramię w ramię zmieniać postać tego świata.

Być może zatem jest, tak jak mówiła Agnieszka Osiecka, wzgoła innym tonie emocjonalnym niż Adam Mickiewicz.