Mentionsy

Pierwszy model to jest model epikurejski, który radykalnie mówił, żeby uwolnić się od tego przymusu świata społecznego, świata wspólnotowego i w tym celu właściwie zakłada swój ogród, żeby stworzyć jakąś taką alternatywną wspólnotę, gdzie ludzie będą mogli w sposób wolny, tak jakby

Paradoksalnie, ale Epikur obiecuje, że

Sekta na pewno, bo Epikur złamał pewne tabu greckie i wyznaczył sobie co miesięczne święta.

To Epikur jest skądinąd jedynym z wielkich filozofów, który nie nawiązuje do Sokratesa, w ogóle do powinności.

Więc rzeczywiście nie ma w epikuryzmie rozumu.

I to ja bym powiedział, że istnieje taki epikureizm wysoki i epikureizm niski.

To znaczy taki epikureizm, który ma jakąś ontologię świata, właśnie tak jak Lukrecjusz napisał tą Denatura, prawda, jakby zebrał taki epikureizm wysoki.

No jest taki epikuraist niski, który się sprowadza właśnie do takich doraźnych przyjemności, do pewnej krótkiej perspektywy, do życia chwilą.

Chociaż pewnie człowiek jest bardziej radosny wtedy, kiedy może żyć na sposób epikurejski, pogodne może to jest jeszcze lepsze określenie, ale ostatecznie to się sprowadza do tego, że co jest tutaj moje, jakby można było powiedzieć, właśnie moje ludzkie, niekoniecznie rozum, tylko moja jest przyjemność, ale zarazem bardzo mocno jest podkreślona ta autonomia.

Można było tylko, że zamiast rozumu jest tam nauka epikura.

No tak, ale ma pan o tyle rację, że broniąc Epikura trochę, bo też i w wszystkich utopiach, to właśnie pokazuje się Epikureis od takiej strony, brak zobowiązań, brak presji.

Więc oni są prawdziwymi epikurejczykami.

A nie ma epikurejskich.

Tego się nie uczy epikureizmu.