Mentionsy

Dzień dobry Państwu.

Profesorka, pilotka, dyrektorka feminatywów mamy dziś w brud.

Jedni je lubią, inni nie, ale nie o samych feminatywach, czyli nazwach żeńskich chciałbym dziś powiedzieć, tylko o odmianie i zasadach stosowania tej właśnie nazwy.

Feminatywum lub feminatyw lub nazwa żeńska.

Bowiem pojawiły się pytania na różnych forach, dlaczego niektórzy na przykład mówią, że to są te feminatywa, a nie te feminatywy.

Czy w liczbie pojedynczej jest feminatyw czy feminatywum?

I jak mamy to feminatywum pisać?

Czy przez literkę W czy przez V?

Zatem, proszę Państwa, od samego początku pierwszym polskim określeniem tego typu żeńskich nazw była właśnie nazwa

Żeńska handlarka na przykład, gorseciarka, sufrażystka i tak dalej, feministka na przykład.

I te nazwy żeńskie funkcjonowały, były opisywane w różnego rodzaju wydawnictwach później,

Pojawił się, wraz z rozwojem, zwłaszcza współcześnie, można byłoby powiedzieć, pojawiły się określenia zapożyczone z łaciny.

Feminatywum, dosłownie z łaciny, to uczyniony zniewieściały.

Feminatywum.

Jest takie określenie, nawet nomen feminatywum, to jest taki termin, który jest sztucznie utworzony na potrzeby analizy językoznawczej, ale wyraz nazywający kobietę, wykonującą

Określony zawód, pełniący określoną funkcję, traktowany jako pochodny słowotwórczy od wyrazu, mającego rodzaj gramatyczny męski zazwyczaj, bo nie zawsze tak jest.

Czyli feminatyw, feminatywum to właśnie nazwa żeńska.

Które formy są zatem poprawne?

Pierwotną formą było feminatywum przez V, tak jak muzeum.

Więc w liczbie pojedynczej był to rzeczownik nieodmieniany.

W liczbie mnogiej były te muzea, te feminatywa, nie feminatywy.

To jest feminatywa.

Później wyraz feminatywum spolszczył się, pierwotnie zapisany przez I i przez V w słowniku.

Dziś już możemy znaleźć, ale nie we wszystkich jeszcze słownikach się pojawia ten rzeczownik, feminatywum przez Y i W. I to jest

Rodzima wersja, rodzimy wariant.