Mentionsy

Nie wiedziałam, czy tam pisać przez właśnie EŁ czy przez O. Pierwszy raz ja jestem, scenariusz jest kolejny.

Kochom swojo wioske, bom sie w ni rodzieła.

W nim nie mamusia pocierza uceła.

Dwór poństwa karnickich beł na trzeci wsi, co sie Chybice nazywo.

Kawalera miała, Kaźmirz mu beło na imię.

A miełość ich była naprawdę ogromno.

Jedno za drugiem by włogiń skoceło.

Zasmucieła się Helena okropnie, a w jej łocach zrojeły się łzy.

Nie płac moja mieło, godął do niej Kaźmir.

Łoj, dej Boze, zeby tak beło, lamentowała babcia.

Mijały tygodnia, a babcia moja dzień dnia, modleła się o zceśliwy powrót Kaźmirza do chałupy.

Łoj, ponoć uciechy nie beło kuńca, jak te listy cytała.

A ze to akurat przed żniwami beło, to i roboty we dworze nie brakowało.

Jednego dnia roboty beło tak duzo, ze babci zesło prawie do północka.

Wracała wśród nocy umordowano i juz prawie ustołał od ty roboty, a noc beła piekno.

Miesioc świecieł tak jasno, bo to geba jego akurot w pełni beła, a dookoła cisa tak jakoby makiem zasioł, a stu nogle rozsumiały sie zboza wokoło tak jakoby sie wiatr zerwoł nie wiadomo skot.

Przelekła sie una okropnie, i tak, jakoby i nogi łodjeno, bo kroka zrobić ni mogła, nie wiedziała, co sie dzieje, i chocio zbeła w strachu, to oberdziała sie za siebie, a jej łocom ukozoł sie niemozebny widok, od strony dworu, bezzłocisty łan psenicy, na dorodnem biołem kuniu jechoł ułan.

Patrzała za niem i nie wiadomo kiedy, tak jakoby ułan rozmeł się w powietrzu.

I jak łobiecą tak zrobił, przyjechał, bo miłość nasa była tako wielko, ze chciał, zbym go ostatni rozłoboceła.