Mentionsy

Słuchacie odcinka Felek Wafelek i Cukierkoza.

Jeżeli Felek stał się już znajomym głosem w Waszym domu, zaobserwujcie nasz kanał i zostawcie ocenę.

Felek nie czekał na kolejne a może.

Felek zebrał się w sobie, karmel w jego waflach aż zabulgotał.

Felek wpadł pierwszy, a za nim wpadł zapach.

Felek od razu szukał oczyma Helenki.

Felek, gdzie ona jest?

Felek wszedł w tryb śledczy.

Felek poprawił czapeczkę, dumny jak detektyw po znalezieniu pierwszego tropu.

Ta dziwna choroba, Felek nazwał to cukierkozą, wtrąciła Julia ocierając usta rękawem.

Felek wgramolił się na krzesło, żeby lepiej widzieć stół.

Felek aż poczuł szacunek w wafelkowych strukturach.

Felek pokiwał głową mądrze.

Felek swoim wafelkowym okiem specjalisty od słodkości.

Felek przełknął i dodał cicho po felkowemu.

Felek poprawił swój kołnierzyk i westchnął tak, jak wzdycha wafelek, który chciałby powiedzieć, a nie mówiłem, ale woli być miły.

Felek stuknął palcem w swój wafelkowy brzuszek, jakby sprawdzał, czy serce jeszcze pracuje.

Felek zmrużył oczy i wtrącił, jak detektyw, który już widzi nitkę wystającą z kieszeni podejrzanego.

– Słowa mają moc – dodał filozoficznie Felek.

Felek przełknął ślinę.

Felek zmrużył oczy, ale tym razem nie jak ktoś, kto już wie wszystko.

Felek już kartkował.

Felek zamknął wolumin na chwilę i położył na nim dłoń, jakby uspokajał rozbrykaną książkę.

Powiedział Felek twardo jak gorzka czekolada.

Felek dotąd miłczał.

Felek uśmiechnął się krzywo.

Dokładnie, przytaknął Felek.

Słodko, ale z odwagą, mruknął Felek.

Dokładnie, mruknął Felek.

A Felek?

Felek, choć był najtwardszy w drużynie, też dał się przystroić.

Wafelek spojrzał na siebie z ukosa.

Felek zrobił krok do przodu, specjalnie trochę niepewny, jakby umowa ciągnęła go za niewidzialną nitkę.

Felek skinął głową, spokojny jak ktoś, kto udaje spokój.

Felek zrobił krok do przodu.

Taki twardy, taki mądry, a jednak tylko kruchy wafelek.

Felek opuścił ramiona dokładnie tak jak trzeba, żeby wyglądać na kogoś, kto zaraz się podda.

Felek poruszył się minimalnie, jakby zakręciło mu się w głowie.

Nie, proszę, ja nie chcę, dodał słabo Felek.

I tu Felek w środku uśmiechnął się szeroko, bo to było dokładnie to, czego potrzebował.

Felek zachrypiał odrobinę jak kruszony wafel w zamkniętym opakowaniu.

Ojej, jaki ostrożny wafelek.

Felek uniósł brwi.

Felek skinął głową, udając, że wierzy, ale w środku już miał kolejny klocek w planie.

Felek poczuł to mrowienie, które zawsze wracało, gdy jeden trop nagle łączył się z drugim.

Felek natychmiast przykrył błysk udawaną obojętnością.

Felek zachwiał się teatralnie, jakby właśnie uratował go ostatni oddech, wyprostował się z ulgą i poprawił wafelkową czapeczkę.

Felek otworzył wolumin.

Felek nie przestawał, wertował strony i liczył pod nosem.

Felek dotknął palcem.

Rum, Pel... Felek uniósł kartkę odrobinę wyżej, tak by nikt poza nimi nie widział i znalazł jeszcze jeden dopisek schowany głębiej przy przypisie, drobnym druczkiem.

Felek zamknął wolumin na sekundę, jakby uspokajał rozbrykaną książkę.

Felek zrobił krok do przodu.

Felek podniósł głowę.

Felek spojrzał prosto na Titeliturego.

Felek uniósł brwi.

Felek zacisnął dłoń na woluminie.

Felek poprawił wafelkową czapeczkę i zacisnął dłoń na woluminie.

Felek udawał, że się zastanawia bardzo długo, żeby dodać temu powagi, a potem uśmiechnął się pod nosem.

Mhm, mruknął Felek.

Felek podszedł pierwszy.

Felek skinął minimalnie.

Felek spojrzał na okładkę.

Felek uśmiechnął się ciepło, choć w oczach został mu ten błysk czujności.