Mentionsy

Felek Wafelek i tajemnica Buraczanej Kolejki.

Jeżeli Felek stał się już znajomym głosem w Waszym domu, zaobserwujcie nasz kanał i zostawcie ocenę.

Obok dziadka siedział Felek Wafelek.

Felek był małym, brązowym bohaterem z wafelkową czapeczką na głowie i pralinką zamiast serca.

No jasne, powiedział Felek z godnością.

Felek odłożył klucz, poprawił wafelkową czapeczkę i nadał jej kąt, który jego zdaniem oznaczał – wszystko pod kontrolą.

Czarek, dziadek Paweł, Felek i petarda.

Można, a nawet trzeba, potwierdził z entuzjazmem Felek.

Zapach liści, ziemi i czegoś jeszcze, mineralnego i trochę słodkawego, czego Felek jeszcze nie umiał nazwać.

Felek szedł obok Czarka i od jakiegoś czasu wąchał powietrze z miną kogoś, kto rozwiązuje bardzo poważne równanie.

– Nie czekolada, nie wafelek, coś innego.

Felek zmrużył oczy i wąchał jeszcze chwilę.

Czuję i słyszę więcej niż ludzie i wafelki, zgodził się Felek.

Dziadek przodem, Felek i Czarek za nim, petarda zygzakiem między wszystkimi, aż za zakrętem wyrósł przed nimi stary wagonik.

Felek wszedł do środka pierwszy.

Felek przykucnął przy rurze.

— Tu jest coś słodkiego — powiedział Felek powoli.

Był bez zmian, ale Felek wiedział, co poczuł.

Felek zajrzał głębiej pod koc.

Felek obejrzał go dokładnie z każdej strony.

Felek wziął gwizdek z powrotem, obejrzał go raz jeszcze, po czym schował do kieszeni z miną kogoś, kto odkłada na potem coś ważnego.

Właśnie, powiedział Felek poważnie.

Felek podszedł natychmiast.

Felek przyjrzał się sylwetce z miną kogoś, kto rozwiązuje zagadkę przed wszystkimi.

– Hmm – powiedział Felek, patrząc na tabliczkę z lekko zranioną godnością.

Felek podskoczył lekko.

Słodycz to nie wszystko, liczy się spryt, dodał Felek kiwając głową w stronę Czarka z autentycznym uznaniem.

Czekoladowe ojej, zgodził się Felek.

Słuchać inaczej, powtórzył Felek powoli.

Felek wziął notes.

Felek przesuwał palcem po jednym wierszu, potem po drugim, potem po trzecim.

Metalicznie, z nutą starego ceglanego kurzu i czymś jeszcze, ledwo wyczuwalnym, słodkim i ciemnym, co Felek natychmiast zidentyfikował.

– I nie zamierza się zatrzymać – mruknął Felek, przyspieszając kroku.

Felek stał przy otworach i patrzył.

Felek patrzył na otwory.

Felek podniósł głowę.

Dobra przygoda, powiedział Felek z powagą filozofa cukiernictwa.

Felek siedział na blacie przy zlewie i udawał, że pomaga myć naczynia.

O tym, co powiedział Felek, że coś tu jeszcze żyje.

Dziadek zajrzał do pokoju gościnnego, gdzie na kocu spał Felek Wafelek z czapeczką przesuniętą na bok.

Felek, szepnął dziadek, wstawaj.

Felek wyłonił się spod kołdry.

Felek usiadł i spojrzał na dziadka.

Felek wstał i poprawił czapeczkę.

Felek z tyłu, poprawiając czapeczkę i mrucząc coś pod nosem o czekoladzie w chłodnym powietrzu i o tym, że nocne temperatury są zdecydowanie nieprzyjazne dla wafelkowych czapeczek, które nawiasem mówiąc nie zostały zaprojektowane z myślą o nocnych ekspedycjach.

Felek poczuł, jak chłód wgryza się w czekoladowe nóżki, robiąc je twardszymi i bardziej kruchymi niż zwykle.

Felek stał jak w rycy.

Czarek, powiedział Felek, podaj mi notes.

Felek otworzył go na stronie z kolumnami liczb.

Felek zaczął przesuwać palcem wzdłuż wierszy.

Felek postąpił krok do przodu.

Ta litera, mruknął Czarek, to R. R, potwierdził Felek, marszcząc wafelkowe czoło z całą mocą skupienia.

Felek liczył lampki.

Felek i dziadek stali bez ruchu.

Felek poplawił czapeczkę.

Felek, Czarek i dziadek Paweł znaleźli stary tor, wagonik i skrzynkę z inicjałami.

Felek Wafelek i tajemnica Buraczanej Kolejki.