Mentionsy

Słuchacie Felek Wafelek i Lukrowy Przekręt.

A jeśli jesteś tu pierwszy raz, Felek to czekoladowy wafeldetektyw, który wie jedno.

Jeżeli Felek stał się już znajomym głosem w waszym domu, zaobserwujcie nasz kanał i zostawcie ocenę.

Felek Wafelek.

Przyjechał kulinarno-detektywistycznie, czyli z szybkim krokiem, z wafelkową czapeczką i z nosem tak blisko lukru, że gdyby lukier miał magnes, Felek już by się do niego przykleił.

Powiedział to głośno, bo Felek miał taką zasadę.

Felek aż się uśmiechnął.

Felek mrugnął.

Felek odsunął się od rogalowego stoiska o pół kroku, bo w głowie zapaliło mu się małe światełko.

Felek poczuł, jak w jego wafelkowej czapeczce coś robi.

To ty jesteś Felek, prawda?

Felek zamarł w półkroku.

W środku było ciepło i pachniało tak, że Felek aż zrobił mmm nosem.

I wtedy stało się coś, co Felek lubił najbardziej.

Felek nachylił się i zajrzał w dół.

Felek z kiną głową.

I nagle Felek znalazł się w miejscu, które nie miało prawa istnieć pod stołem.

Wow, słodko, powiedział Felek z podziwem.

I tak jamnicze, że Felek poczuł respekt.

Felek już miał rzucić, słodkie myślenie to rozwiązanie.

Felek zmrużył oczy.

I zanim Felek zdążył zapytać, zanim Matylda zdążyła rzucić dowcip, zanim ktoś zdążył udawać, że wszystko jest normalne, Róża powiedziała twardo.

Tak cicho, że Felek usłyszał własne myśli, a jego myśli miały teraz jeden smak.

Felek szepnął do Matyldy.

Felek przełknął ślinę i mruknął jak do siebie, żeby też mieć zasadę w kieszeni.

Felek też.

A Felek poczuł w brzuchu coś jeszcze.

Miski przełknął ślinę tak głośno, że Felek był pewien, iż usłyszała to nawet wentylacja.

Felek powąchał powietrze jeszcze raz.

Felek stanął na środku i przez chwilę po prostu patrzył.

– powiedział ostrożnie Felek.

Felek uniósł dłonie.

Felek przeszedł do kącika przy miskach.

I wtedy Felek zobaczył to.

Felek przykucnął.

Felek zauważył małą fiolkę.

mruknął Felek, ale sam sobie nie wierzył.

Felek pochylił się bliżej i zauważył coś, co nie pasowało do fioletu.

Felek nie powiedział nic.

Felek oddał fiolkę róży bez komentarza.

Felek poprawił czapeczkę, jakby przełączał tryb.

Felek wciąż miał w głowie biały pyłek i zapach piekarni.

Potwierdźmy skalę, powiedział Felek.

Felek nachylił się.

Felek mruknął.

Felek poczuł, że to jest ten moment, kiedy objaw rośnie od słów.

Felek powoli poprawił swoją wafelkową czapeczkę, jakby tym ruchem włączał w sobie tryb bohatera w czekoladowej masce.

Felek przestąpił z nogi na nogę.

Felek spojrzał na stół, na róże, na Perłę i na pustą przestrzeń między nimi, w której teraz mógł stać każdy.

Ktoś chce, żebyście się pokłócili, powiedział Felek cicho.

A Felek wie, że gdy coś jest zbyt oczywiste, to często znaczy, że ktoś ustawił scenę tak, żebyśmy patrzyli tam, gdzie trzeba nie patrzeć.