Mentionsy

Przed Wami Felek Wafelek i Kraina Dudusiów.

Jeżeli Felek stał się już znajomym głosem w Waszym domu, zaobserwujcie nasz kanał i zostawcie ocenę.

Felek Wafelek.

Maks aż się uśmiechnął, bo Felek mówił to tak, jakby trop przygody był zrobiony z kakao i posypany piankami, czyli będzie się działo.

Felek przysunął się bliżej i zrobił minę detektywa, taką poważną, ale wciąż sympatyczną.

Felek aż podskoczył.

Maks aż podskoczył, Felek zamrugał.

Maks spojrzał na Felka, a Felek spojrzał na Maksa.

Hmm... Felek przyłożył dłoń do framugi i wyszeptał prawie do siebie.

Felek Wafelek!

Felek ukłonił się przesadnie elegancko.

Felek rozjaśnił się cały, jakby ktoś włączył mu światełko w środku.

Felek stanął przy blacie i wciągnął powietrze nosem, jak prawdziwy znawca.

Felek spojrzał na klamkę.

Felek siedział na krześle z nogami dyndającymi w powietrzu, bo był przecież wafelkowo-kompaktowy.

Felek też to zauważył.

Felek uniósł brew, a jego czekoladowe palce mocniej objęły kubek.

Felek nic nie mruknął, tylko spojrzał na swój kubek kakao i całą kuchnię.

Felek uniósł kubek kakao i zrobił minę.

Felek aż przytrzymał swój kubek obiema rękami.

Felek spojrzał na niego z tą samą miną co zawsze, gdy coś się nie zgadzało.

Felek postawił kubek kakao ostrożnie, jakby to była próbka z miejsca zbrodni.

Felek nachylił się obok, mrużąc oczy.

Felek za nim.

Felek przychylił głowę.

Felek spojrzał na swój kubek kakao, jakby nagle usłyszał echo.

Felek zrobił krok bliżej do Maksa i powiedział powoli, tak żeby to weszło do głowy jak ciepłe kakao.

Felek kucnął i spojrzał pod szafę, potem na zawiasy, potem na podłogę, jakby szukał niewidzialnych śladów.

Felek uśmiechnął się tylko odrobinę, ale w tym uśmiechu było już więcej pracy niż żartu.

Felek stał na środku i patrzył raz na podłogę, raz na drzwi, raz na półkę.

Felek rozejrzał się i wskazał na tablet leżący na biurku.

Felek kiwnął głową tak poważnie, jakby to była najważniejsza zasada świata.

Rozumiemy, budujemy, odparł podekscytowany Felek.

Felek wziął tablet, a Maks podał taśmę.

Felek przykleił ramkę na krawędziach tabletu, jakby doklejał do niego specjalną soczewkę.

Felek wzruszył ramionami.

Felek stuknął w ekran i udawał, że ma menu jak w prawdziwym laboratorium.

No pewnie, mruknął Felek i przesunął palcem po ekranie, jakby zwiększał suwak.

Maksymalnie Maks. Felek doczepił jeszcze mały przełącznik z kawałka taśmy, na którym Maks napisał krzywoflamastrem Kakao.

Felek uśmiechnął się szeroko.

Felek włączył kamerę i zaczął przesuwać tablet powoli po pokoju, jakby skanował świat.

Felek przesunął tablet w stronę drzwi.

One biegły, wyszeptał Maks. I to wszystkie w jedno miejsce, dopowiedział Felek, a jego głos był już zupełnie poważny.

Felek skanował ściany, listwy, podłogę.

Felek zobaczył na wykrywaczu.

Felek nachylił się do Dudusia.

Felek podniósł tablet, jakby chciał złapać najlepszy dowód.

Felek nawet nie próbował żartować.

Felek złapał Maksa za rękaw, Maks złapał Felka za dłoń.

Zaraz za nim wylądował Felek.

Felek rozejrzał się szeroko.

Felek przyłożył rękę do wafelkowej czapeczki jak reporter.

Felek po raz pierwszy w tej historii poprawił swoją wafelkową czapeczkę i ruszył do biegu.

Takie nazwę dopóki nie powiedzą jak się nazywają, odparł Felek.

Maks prawie poleciał, ale Felek w ostatniej chwili przycisnął mały grzybek przycisk obok ścieżki.

Felek prychnął.

I wtedy Felek wpadł na folkową sztuczkę.

Felek zamrugał.

Felek złapał tatę za rękaw.

Felek spojrzał na most, potem na psotkowo, potem na te wszystkie przyciski świata.

Felek przyglądał się uważnie, jak zawsze, kiedy coś jest piękne i podejrzanie użyteczne.

Odparł Felek, wsłuchując się w trzaski.

Felek spojrzał na Maksa, potem na zbroję, potem na ciemny kierunek Psotkowa.