Mentionsy

Felek i ekipa o mały wafelek uszli z cukrowych opresji i znaleźli kartkę na stole.

Słuchacie Felek Wafelek i tajemnica buraczanej kolejki.

Felek będzie szukał w słowach, a ktoś inny umie szukać zupełnie inaczej.

Jeżeli Felek stał się już znajomym głosem w Waszym domu, zaobserwujcie nasz kanał i zostawcie ocenę.

Felek, Czarek, Dziadek Paweł i Petarda.

Felek trzymał kartkę i patrzył na nią tak, jakby mógł zmusić słowa do powiedzenia czegoś więcej.

Felek puścił.

I zrobił coś, czego Felek nie zrobiłby nigdy.

Felek patrzył na niego ze zdumieniem.

Felek zamknął usta.

Ten sam obieg podtrzymania, który Felek wyczuł czekoladowym palcem przy starej róże w lesie, pierwszego dnia.

Felek podszedł i przeczytał sam.

Trzy minuty na siedem zaworów w złej kolejności, mruknął Felek.

Drugi od lewej, powiedział Felek, który teraz stał z notesem i mapował tabliczki w głowie.

Felek wyciągnął notes.

Felek wiedział już, co to znaczy.

Felek obrócił zawór powoli w lewo, przeciwnie do wskazówek zegara.

Starym i suchym, co Felek natychmiast rozpoznał.

Felek przykucnął i obejrzał gniazdo z bliska.

Felek patrzył na gniazdo.

Felek, powiedział cicho.

Chwila, mruknął Felek wciąż z nosem przy gnieździe.

Felek, powtórzył Czarek.

Felek podniósł głowę.

Felek patrzył na gwizdek.

Felek zmarszczył wafelkowe czoło.

Czarek, powiedział Felek, zagwiść w szkatułkę.

Gwizdek kolejarski, powiedział Felek z miną kogoś, kto właśnie rozwiązał równanie, nad którym pracował od trzech dni.

Felek patrzył na niego, potem na wagonik i, choć to nie było w jego naturze, też nic nie mówił.

Felek wziął list.

Felek wyprostował się i poprawił czapeczkę.

Felek kiwnął głową z powagą, jakby ta liczba była zupełnie rozsądna i spodziewana.

Felek spojrzał na dziadka z uznaniem.

Felek siedział przy burcie z nogami zwisającymi nad torem.

Wiatr przy krawędzi był chłodniejszy niż w środku i pachniał liśćmi, ziemią i czymś, co Felek zidentyfikował po chwili.

Felek stał na blacie kuchennym i rozglądał się.

– powiedział Felek z godnością.

Felek zabrał się do dzieła z powagą chirurga.

Felek odmierzył sam, łyżeczką, z precyzją, którą w innych okolicznościach zarezerwowałby dla rozbrajania bomby.

Czarek siedział przy stole z głową opartą na rękach i patrzył jak Felek miesza.

– Śniadanie – powiedział Felek, nie odrywając oczu od rondelka.

Albo stare rury, dodał Felek, mieszając kakao z miną absolutnej niewinności.

Felek, dziadek i Czarek wymienili spojrzenia.

Felek nalał kakao do kubków.

Kakao à la Felek, specjalność zakładu.

Felek siedział przy oknie z filiżanką w dłoniach i patrzył na opalenicę budzącą się do dnia.

A on, Felek, zrobił kakao.