Mentionsy

Felek Wafelek i Zagadka Cytadeli.

Jeżeli Felek stał się już znajomym głosem w Waszym domu, zaobserwujcie nasz kanał i zostawcie ocenę.

Felek Wafelek.

Felek Wafelek, zobacz!

Felek przykucnął przy krawędzi osuwiska.

Odparł z uśmiechem Felek Wafelek.

Na czekoladowym tropie, oznajmił Felek, a potem dodał już bardziej szeptem, jak agent od słodkości.

Felek poprawił swoją wafelkową czapeczkę, a jego czekoladowe buciki zostawiły na błocie dwa małe ślady, jak dwie kropki kakao.

Felek uśmiechnął się szeroko.

Felek nachylił się do Bruna i szepnął konspiracyjnie.

Felek zmrużył oczy.

Felek bez wahania wziął kolejny pionek i uniósł go jak medal od słodkich decyzji.

Felek parsknął cichutko, żeby rozbroić ten forteczny, zagadkowy ton.

Felek rozłożył mapę szerzej na stole.

– odparł Felek, poprawiając swoją wafelkową czapeczkę.

Felek trzymał mapę obiema rączkami, jakby niósł najważniejszą kartkę na świecie.

Felek też zobaczył linię i zmrużył oczy, jak detektyw patrzący na zbyt piękny trop.

Felek podniósł mapę.

Zdecydował Felek.

Felek przysunął się bliżej, jakby słuchał papieru uchem.

Felek cofnął się o krok i wypuścił powietrze.

Bo metal pamięta, odpowiedział Felek.

Bruno chwycił lewą wajchę, Felek środkową, tata prawą.

Felek aż się uśmiechnął szeroko.

Felek też spojrzał.

Felek przycisnął mapę do siebie i spróbował coś tam dojrzeć.

Felek poprawił mapę i mruknął pod nosem.

Felek zadarł głowę na ogromny dzwon, z którego spływały krople jak powolne liczby.

Felek złapał go za rękę.

Felek analizował znaki.

Rok 1945, mruknął Felek.

Felek aż się uśmiechnął i wziął ją jak detektyw, który właśnie dostał licencję.

Felek rozłożył mapę.

Felek przełknął ślinę, ale jego uśmiech nie zniknął.

Felek wskazał mapę.

Spokojnie, odpowiedział wesoło Felek.

– zapytał Felek.

Felek przysunął się bliżej.

Felek aż cmoknął.

Dobra robota, mruknął Felek.

Felek podniósł kredę.

Felek zatrzymał się pierwszy.

Felek aż się uśmiechnął.

Felek schował oko celownika bezpiecznie do plecaczka, jakby to była czekoladowa tajemnica.

Nie teraz, powiedział Felek.

Felek dotknął kredą cegły przy nowym korytarzu i narysował strzałkę.

Bruno szedł przodem, ale co chwilę oglądał się przez ramię, czy tata i Felek są tuż za nim.

Felek trzymał mapę przy piersi.

Serce albo bateria, odparł Felek.

Felek aż się rozpromienił.

Felek zmrużył oczy.

Felek przechylił głowę i przyjrzał się gniazdom.

Felek nagle zrobił minę, jakby w jego wafelkowej głowie kliknął przełącznik.

Felek stuknął palcem w wyświetlacz.

Teraz czerwony, szepnął Felek.

Felek aż się uśmiechnął.

Felek aż poczuł, jak czekolada na nim robi się chłodniejsza.

Felek, Bruno i tata zrobili pierwszy krok w grze, która nie daje gotowych odpowiedzi i lubi sprawdzać cierpliwość oraz spryt.

Felek Wafelek i zagadka Cytadeli.