Mentionsy

Bo Gabrysia i Miłosz muszą dotrzeć do piernikowego Poznania, rozwiązać zagadkę koziołków, stanąć twarzą w twarz z Gertrudą i zdążyć do Wrocławia, zanim Pierniś zgaśnie na dobre.

Czy Gabrysia zobaczy coś, czego nikt inny nie widzi?

Gabrysia działała pierwsza.

Gabrysia patrzyła na Gertrudę, która wciąż stała na torach, nieruchoma jak cień, z chochlikami wiercącymi się u jej stóp.

Złoty trybik serduszko leżał na ławce, tam gdzie Gabrysia go odłożyła.

Kiedy Gabrysia dotknęła trybem ścian, ciepło roztopiło gorzki syrop.

Gabrysia, Pierniś, Pierniczek, nawet Lucky, który akurat próbował wypluć resztki gorzkiego smaku z pyska.

pisnęła Pierniś, chowając się za szyję Gabrysi.

Gabrysia cofnęła się o krok.

Gabrysia nie czekała dłużej.

Gabrysia przyklęknęła przy szynach.

— krzyknęła Gabrysia.

Gabrysia złapała się ławki, Miłosz złapał się Gabrysi, Pierniczek złapał się Miłosza, Pierniś złapała się Pierniczka, Felek złapał się Wafelkowej Czapeczki, bo to jedyne co mu zostało.

Gabrysia chwyciła poduszkę z piernikowego siedzenia.

Gabrysia odetchnęła, Miłosz odetchnął, Felek odetchnął i odłamał jeszcze jeden kawałeczek polewy spod kapelusza.

Udało się, szepnęła Pierniś z ramienia Gabrysi, ale jej głos brzmiał cienko, cieniej niż wcześniej i lukrowe serduszko na jej brzuchu pulsowało wolniej.

A co jeśli... Gabrysia stanęła obok niego.

Gabrysia uśmiechnęła się do niego ciepło.

Laki leżał przy nodze Gabrysi i nie ruszał się.

I wtedy Gabrysia, pięcioletnia Gabrysia, najmłodsza w drużynie, ta, która czuła się za mała, spojrzała na Gertrudę i powiedziała cicho.

I przez tę jedną chwilę, jedną cichą, pękniętą chwilę, Gabrysia zobaczyła to, czego nie widział nikt inny.

Potem powiedział coś, co Gabrysia zapamiętała na zawsze.

Gabrysia trzymała ją w dłoniach i czuła to.

– szepnęła Gabrysia.

– zapytała Gabrysia.

Spojrzał na Gabrysię, która trzymała gasającą maskotkę.

Gabrysia siedziała z Pierniś w dłoniach i nie mówiła nic.

Wyglądają jak, zaczął Miłosz, jak maskotki, które nie słyszą, dokończyła Gabrysia cicho.

Gabrysia zamrugała, otworzyła usta i o mały włos nie krzyknęła – Kala!

Ale Gabrysia pamiętała, co stało się z Arturem i ugryzła się w język.

Spojrzała na Gabrysię i nagle zmrużyła oczy, jakby przez mgłę zobaczyła coś znajomego.

Ja... Gabrysia zawahała się, bo stała przed kimś, kto wyglądał jak Kala, mówił prawie jak Kala, ale nie pamiętał Gabrysi.

Patrzył na mur, potem na Gabrysię i dodał jeszcze ciszej.

Gabrysia stała przy murze i trzymała Pierniś.

– szepnęła Pierniś głosem tak cichym, że Gabrysia musiała przyłożyć maskotkę do ucha, żeby usłyszeć.

Gabrysia przyciągnęła ją do piersi.

Na Gabrysię z głuchą maskotką przy sercu, na Miłosza z gasającym pierniczkiem na dłoni i jego pralimkowe serce biło boleśnie cicho.

Laki położył się przy nodze Gabrysi i zaskomlał.

Na Gabrysie.

A potem Gabrysia podniosła głowę.

Pierniś nie odpowiedziała, ale Gabrysia, i to było dziwne i piękne i trudne do wytłumaczenia, poczuła pod palcami coś.

Gabrysia patrzyła na mur z gorzkiego syropu i już wiedziała, co musi zrobić.

Pierniś, piernikowa przyjaciółka Gabrysi, ta, która czuła emocje i mówiła, tu ktoś jest smutny, zgasła.

Czeka na coś, co tylko Gabrysia może zrobić.

I obiecuję Wam, Gabrysia zrobi coś niesamowitego.

Co zrobi Gabrysia przed murem z gorzkiego syropu?