Mentionsy

Przed Wami dalsza część historii Felek Wafelek i Skrytka Jaśka Echo Legendy.

Jeżeli Felek stał się już znajomym głosem w Waszym domu, zaobserwujcie nasz kanał i zostawcie ocenę.

Aleks, Felek Wafelek i Leda znaleźli się tam przez przypadek, albo może przez historię, która od dawna czekała, żeby ktoś ją znów odkrył.

Zero paniki, bo panika to jak zbyt gorzka czekolada, mówił Felek.

Felek przełknął głośno i spróbował wlać w tę ciemność choć odrobinę humoru.

Felek zamrugał w ciemności, a jego czekoladowe policzki aż błysnęły od determinacji.

Felek w tym czasie szukał jakiegokolwiek kawałka szmatki, ale materiał znaleziony przy drewnianych beczkach rozsypywał się w palcach jak wafelek w upale.

Oho, to nie wytrzyma nawet jednego puf, ocenił Felek.

Felek znalazł w beczkach stare bryłki żywicy.

Felek uniósł brodę z dumą.

Felek kiwnął głową spokojnie.

Felek dreptał tuż obok, a Leda prowadziła ich nosem, co chwila zatrzymując się i zerkając w stronę kamiennych ścian.

O, mnie lubię takich dźwięków, jęknął Felek.

– zawołał Felek, bo przy okazji dostał w czoło odpryskiem gruzu.

Felek spojrzał na niego z szeroko otwartymi oczami.

Felek kiwnął powoli głową.

Zawałał Felek i aż podskoczył, jakby właśnie ogłosił początek misji specjalnej.

Leda prowadziła ich między kamieniami, z winnym krokiem wyznaczając trasę, a Felek trzymając się blisko Aleksa, mamrotał pod nosem.

Felek stanął obok Aleksa.

Felek pokiwał głową powoli, jak profesor historii czekoladologii.

Tak, zdecydowanie czarownica, powtórzył Felek.

Felek odsunął się o krok, aż stuknął obcasem swojego bucika w kamień.

Felek aż wciągnął powietrze.

Felek spojrzał na niego poważnie.

Felek klasnął w dłonie.

Felek położył mu rękę na ramieniu.

Felek uśmiechnął się ciepło.

Felek stanął obok niego, cicho, bez swoich zwykłych wafelkowych żartów.

Felek dodał tylko

Felek uniósł pochodnię wyżej.

— No proszę — zawołał w półszeptem Felek.

Alex z pochodnią, Felek z odwagą większą niż jego rozmiar, a Leda z nosem wycelowanym na kierunek wiatru.

Alex musiał iść bokiem, Felek bokiem i na palcach, by nie ukruszyć Wafelka o wystające skały, a Leda przeciskała się tak cicho, jakby urodziła się w jaskiniach.

Ale tu pięknie, wyszeptał Felek, jak w galaktyce, galaktyce pod reglami.

Zawołał Felek.

I czasem D. Felek wskoczył na kamień jak przewodnik.

A my mamy plan F. F jak Felek Wafelek.

Felek poderwał głowę.

I wtedy Felek aż klapnął dłonią w czekoladowe czoło.

Felek wyskoczył w górę jak wafelek z tostera.

Felek przełknął głośno.

Felek zrobił minę pełną dumy, wypinając czekoladową pierś i poprawił dumnie swoją wafelkową czapeczkę.

Felek usiadł obok i patrzył na płomienie, które odbijały się w jego czekoladowych oczach jak małe gwiazdki.

Felek uśmiechnął się szeroko.

Felek, Aleks i Leda wrócili do obozu bez błyskotek, bez skarbów i bez dowodów na legendę, ale z czymś o wiele ważniejszym.