Mentionsy

Stała się głuchą maskotką, która nie słyszy Gabrysi.

Ale Gabrysia podniosła głowę.

Gabrysia nie słuchała ich.

Ale Gabrysia nie cofnęła ręki.

Przebiegło przez gorzki syrop od miejsca, gdzie leżała dłoń Gabrysi, w górę, na boki, w dół.

Gabrysia nie obejrzała się.

Gabrysia kiwnęła głową.

Gabrysia, spierniś wciąż przy piersi, powiedziała cicho.

Gabrysia powiedziała to zwyczajnie, bez dramatyzmu, bez wielkiego gestu.

Na tę małą Gabrysię, która jeszcze dziś rano budowała bazę z koców i chichotała, kiedy laki wcisnął nos pod koc.

Na tę Gabrysię, która szeptała mu pomysły na ucho, zamiast mówić je głośno.

Gabrysia spojrzała na niego.

Gabrysia patrzyła na Miłosza i w jej oczach było coś nowego.

Gabrysia uśmiechnęła się, lekko, ciepło.

Miłosz kiwnął głową i spojrzał na Gabrysię.

Trafię, powiedziała Gabrysia i poszła.

Gabrysia szła cynamonową ścieżką, która stawała się coraz węższa i coraz ciemniejsza.

Gabrysia podeszła i usiadła obok Gertrudy.

Wiesz, zaczęła Gabrysia.

– ciągnęła Gabrysia.

Jej oczy, ciemne, zmęczone z orzechów laskowych, patrzyły na Gabrysię tak, jakby widziało ją po raz pierwszy.

Gabrysia nie spuściła wzroku.

Cichą, ciemną, głuchą w dłoniach Gabrysi.

Brakuje ciebie, powiedziała Gabrysia.

Gertruda popatrzyła na Gabrysię i po raz pierwszy od bardzo, bardzo dawna uśmiechnęła się.

Gabrysia wyciągnęła rękę.

Gabrysia i Gertruda.

Kala stała obok Gabrysi i mrugała.

Bo Gabrysia patrzyła na jedną jedyną rzecz.

– Gabrysia patrzyła na nią.

Zobaczył, że świat jest kolorowy, że młyn się kręci, że Gabrysia śmieje się przez łzy.

Gabrysia, Miłosz, Felek i Laki przeszli przez portal i wylądowali dokładnie tam, gdzie wszystko się zaczęło.

Gabrysia trzymała pierniś.

Gabrysia przyłożyła maskotkę do nosa i wciągnęła powietrze.

Pierniś pachnie, powiedziała Gabrysia z uśmiechem, który był tak ciepły, że mógłby ogrzać cały mycielin.

Bo teraz mają wszystkie smaki, powiedziała Gabrysia.

Gabrysia i Miłosz spojrzeli na siebie.

Gabrysia i Miłosz wrócili do domu.

A Gabrysia?

Gabrysia zrobiła coś, czego nie potrafił nikt inny.

Dziękuję Miłoszowi i Gabrysi, naszym patronom, za tę przygodę.