Mentionsy

W taki właśnie wieczór Felek Wafelek, przebrany za czekowampira, rusza na halloweenowe psoty.

Jeżeli Felek stał się już znajomym głosem w Waszym domu, zaobserwujcie nasz kanał i zostawcie ocenę.

Z bramy wyszedł Felek Wafelek, ale nie tak po prostu.

Felek, wyglądasz jak wampir z cukierni.

Poprawił się Felek z ukłonem tak głębokim, że zgubił jeden kieł prosto do torby z cukierkami.

Felek notował w myślach każdy detal, bo jako detektyw z natury lubił wiedzieć, skąd się biorą różne zwyczaje.

Dzieci skinęły głowami, a Felek odchrząknął i powiedział... Właśnie.

Bo to właśnie nasze gwiazdy pamięci, odpowiedział Felek.

Tuż na końcu ulicy Felek zatrzymał się nagle.

Felek zmrużył oczy i mruknął.

Na czekoladowym tropie, powiedział z powagą Felek.

Felek uniósł brwi, poprawił pelerynę i wyjął swoją detektywistyczną latarkę.

Albo jakiś magiczny przepis na humor, próbował zażartować Felek, ale jego głos zabrzmiał nieco mniej pewnie niż zwykle.

Felek, ze spokojem typowym dla detektywa, poprawił pelerynę i powiedział.

Felek, on chyba rośnie, kiedy się boimy.

Właśnie to zauważyłem, odparł Felek otrzepując się z waty.

Felek uniósł latarkę i zmrużył oczy jak prawdziwy detektyw.

Felek spojrzał na przyjaciół i powiedział cicho, ale pewnie.

Felek obserwował wszystko uważnie.

Felek zmarszczył czekoladowe brwi.

Dokładnie tak, odpowiedział Felek.

– spytał Felek, stając przed nimi z latarką jak z magiczną różdżką.

Felek oparł dłonie na biodrach i spokojnie, choć z błyskiem w oku, powiedział.

To już będzie nasza druga próba, odparł Felek z błyskiem w oku.

Albo po prostu zapomniał, jak to jest śmiać się z radości, a nie ze strachu, dodał Felek.

Felek wyjął z kieszeni złoty papierek po cukierku, teraz już nieco pogięty i pachnący kakao.

Felek zamyślił się na chwilę.

Felek spojrzał w stronę duszka, który unosił się teraz nad placem zabaw, jakby szukał kogoś do kolejnego psikusa.

Czasem odwaga to nie brak strachu, odpowiedział Felek spokojnie, tylko robienie czegoś mimo niego.

Felek uśmiechnął się szeroko.

Felek z kolei znalazł pusty garnek po kakao i założył go na głowę jak rycerski hełm.

Felek spojrzał w niebo, gdzie blady księżyc przypominał pękniętą czekoladową monetę.

Wtedy, powiedział Felek z przymrużeniem oka, mam w zapasie plan B. Czekoladowy uśmiech nie do odparcia.

Zosia, Leon, Kuba i Felek stali pośrodku placu w kręgu lampionów z dyni.

Zosia – hełm z dyni, Leon – bandażowy płaszcz z napisem Super Mumia, Kuba – duch z uśmiechem narysowanym markerem, a Felek – garnek na głowie i pelerynę z torebki foliowej.

Felek wyszedł na środek i powiedział z powagą.

Felek uniósł latarkę jak mikrofon.

– Bo śmiech to nie ucieczka, tylko światło w ciemności – dokończył Felek.

Tańczymy ze strachem, odpowiedział Felek z błyskiem w oku.

Felek patrzył uważnie, czekając na odpowiedni moment.

Felek wyciągnął rękę, w drugiej trzymając otwarty słoiczek po kremie kakaowym.

Cieniutka smuszka zapachu kakao wślizgnęła się prosto do słoiczka, który Felek zatrzasnął z cichym klik i dodał Cukierek albo Felek.

Felek spojrzał na dzieci z triumfalnym uśmiechem.

Felek uśmiechnął się pod nosem, obracając w dłoniach słoiczek z połyskującą złotą mgiełką.

Dostanie drugą szansę, dodał Felek z uśmiechem, a ja już dopilnuję, żeby wykorzystał ją na dobre psoty, nie strachy.

Halloweenowe psoty zamieniły się w wieczór odwagi i śmiechu, a Felek wiedział już, że czasem najpotężniejsze zaklęcia nie mają nic wspólnego z magią, tylko z odwagą serca.

Felek odpoczywa po całonocnych psotach, a my wiemy jedno.