Mentionsy

I właśnie wtedy Felek Wafelek z Maksem i tatą wpadli pod schody.

Przed Wami Felek Wafelek i Kraina Dudusiów.

Jeżeli Felek stał się już znajomym głosem w Waszym domu, zaobserwujcie nasz kanał i zostawcie ocenę.

Felek podszedł bliżej, poprawił wafelkową czapeczkę i nachylił się do panelu.

Felek uniósł palec.

Felek wyciągnął Dudu-wykrywacz, ten tablet z ramką ze spinaczy, i przyłożył go do hełmu Robotixa.

Ustawiamy kalibrację, powiedział Felek.

Felek przesunął palcem posuwaku na ekranie, całkiem teatralnie.

Felek spojrzał na trzeszczące radio Robotixa, potem w stronę wyjścia z warsztatu, gdzie daleko, za korzeniami, czekał równomost i ciemniejszy kontur Psotkowa.

Felek skinął głową.

Felek spojrzał na most uważnie.

Wchodzimy i... I nie dajemy się wkręcić w psoty, powiedział Felek.

Felek spojrzał na Maksa, potem na tatę.

Stabilnie, idziemy, powiedział Maks. Felek wziął oddech.

Felek rozejrzał się uważnie.

Felek podążał tuż obok.

Felek chwycił go za rękaw.

– krzyknął Felek.

Felek nachylił się i zajrzał do środka.

Felek od razu dodał – idziemy dalej, najwyższy poziom tłujności.

Felek dopadł do niego.

– mruknął Felek.

Felek poczuł, jak w środku robi mu się cicho.

– krzyknął Felek.

Felek podszedł bliżej i przyłożył dłoń do powierzchni.

Felek poczuł, jak robi mu się w gardle twardo.

Felek spojrzał na nich obu.

Felek pokiwał głową, nie spuszczając wzroku z kłębka.

Felek zrobił krok naprzód.

Felek złapał tatę.

Robotix, Tata, Felek, Duduś.

Felek poczuł, jak bańka ciągnie ich wszystkich centymetr po centymetrze.

Felek aż podniósł głowę.

Felek zacisnął zęby.

– Felek!

Felek, choć serce mu waliło jak łyżeczka o kubek, wskoczył na wielką dłoń tytana porządku, która miękko go włożyła w wyznaczone zagłębienie.

Felek ścisnął krawędź gniazda.

Felek poczuł, że jego gniazdo na barku lekko się przechyla.

Felek przywarł do krawędzi.

Felek na barku Tytana Porządku widział wszystko jak zwierzę obserwacyjnej.

I Felek zrozumiał jedno, bardzo ważne, bardzo felkowe.

Felek, wysoko na barku Tytana Porządku, spojrzał w stronę równomostu i poczuł w środku to ciche hmm, które mówiło, coś tu może nie wytrzymać.

Felek zobaczył tylko jak znikają między krzywymi schodami i migającymi znakami.

Felek siedział w swoim gnieździe na barku tytana porządku.

Dobra, mruknął Felek do siebie.

Felek podniósł rękę, jak ktoś, kto chce, żeby wszyscy wreszcie przestali krzyczeć.

Felek mówił dalej, już spokojniej, ale tak, żeby każde słowo miało wagę.

A psota bez porządku, Felek wskazał na rozjeżdżające się schody i znaki, jest jak nadzienie na podłodze.

Felek odwrócił głowę w stronę równomostu.

Felek zobaczył ich dom jak przez szybę, tylko że ta szyba była drżąca i krzywa.

Felek poczuł, że zrobiło mu się w środku zimno, choć był przecież czekoladowy.

Felek poczuł, że tak jak i pęka równomost, pęka też coś w nim.

Felek zamrugał.

Ta cienka rysa, którą Felek widział wcześniej, rozjechała się teraz wzdłuż światła jak błyskawica na lodzie.

Zawołał Felek z barku tytana, bo mediacja mediacją, ale jak się sypie niebo, to trzeba działać.

I wtedy przez szczelinę, w oknie na świat ludzi, Felek zobaczył coś, co prawie go rozbroiło.

Felek uśmiechnął się krótko, zachwycony jak dziecko i spokojny jak detektyw.

Felek spojrzał raz na jednych, raz na drugich.

Do dzieła, ciągnął Felek wskazując pęknięcie.

Felek odetchnął.

Felek, Tata i Maks stanęli jak ekipa przy panelu sterowania.

Grawitacja, powiedział Felek.

Każdy jest potrzebny, powiedział cicho Felek.

Felek skinął, rozumiejąc od razu.

Felek, Maks i tata stanęli przy nim w lekkim półokręgu.

Felek poprawił wafelkową czapeczkę.

Felek poprawił wafelkową czapeczkę i spojrzał ciepło na całą trójkę.