Mentionsy

Wyobraźcie sobie jednak, jak wielkie wrażenie musiała robić tam, gdzie ją znaleziono, czyli w Babilonie.

Oczywiście mam na myśli Babilon u szczytu swojej świetności, a więc w VI wieku przed naszą erą, a nie ruiny, na które natknęli się na początku XX stulecia niemieccy archeologowie.

Historię Babilonu bardzo długo znaliśmy niemal wyłącznie z jednego źródła.

W Starym Testamencie Babilon to siedlisko grzechu i rozpusty, a rządzący imperium Nabuchodonozor przedstawiony jest jako tyran i prześladowca.

Żydzi mieli mnóstwo powodów, aby nienawidzić Babilonu.

Okres niewoli babilońskiej to jednocześnie czas największej świetności miasta Babilon.

Gdy w 1899 roku, a więc ponad 2500 lat później, do Babilonu przybył niemiecki archeolog Robert Koldewaj, nie zastał tam nic, co mogłoby świadczyć o jego dawnej potędze.

Nie dlatego, że spełniło się biblijne proroctwo i Babilon zgodnie z boską przepowiednią obrócił się w proch.

Babilon czasów Nabuchodonozora.

Cegła po cegle wznosili na nowo mury starożytnego Babilonu.

W Babilonii miały one miejsce wiosną.

Tak jak w katolickich procesjach wiernym towarzyszą wizerunki różnych świętych, tak i w Babilonie procesja odbywała się w obecności bóstw.

Po śmierci Nabuchodonozora Babilon padał łupem różnych imperiów.