Mentionsy

Warszawianka, która zapuściła swoje korzenie w Edynburgu, pięknym szkockim mieście, ale wcześniej mieszkała w Londynie.

Na co dzień pracuje dla takiej polonijnej gazety Tydzień Polski w Londynie, ale oprócz tego pisze dla wielu poczytnych polskich tygodników i dzienników w Polsce, gdzie przedstawia nie tylko sytuację Polaków w UK, ale także bliskie są jej inne tematy np.

Magdalena, powiedz mi, jak to się stało, że najpierw znalazłaś się w Londynie, a potem w Edynburgu?

W Londynie znalazłam się z bardzo prozaicznych względów, a mianowicie znalazłam tam pracę.

Ja przyjechałam do Londynu w 2013.

Więc tego mi brakowało i dlatego Londyn.

Ale też myślę, że Londyn był takim miejscem dla mnie bardzo szczególnym, ponieważ mam rodzinę w Londynie.

Siostra mojej babci po wojnie była uchwyćczynią i trafiła właśnie do Londynu.

Byłam już wiele razy w Londynie w czasie rodzinnych odwiedzeń, na wakacjach.

No i były dwie opcje, albo on przyjedzie do Londynu, albo ja przyjadę do Edynburga.

I podobnie jak z wyjazdem do Londynu, to było tak, że zobaczymy, spakuję walizkę, przyjadę i zobaczymy jak będzie.

I muszę przyznać, że jeżeli chodzi o Londyn, to był zachwyt.

Ale po prostu życie w Londynie mnie bardzo pochłonęło i byłam bardzo taka rozentuzjazmowana jak przyjechałam pierwszy raz do Londynu.

W Edynburgu mieszka 500 tysięcy mieszkańców, podczas gdy w Londynie około 8 milionów.

Teraz pewnie po pandemii trochę mniej, bo dużo ludzi się wyprowadziło z Londynu w tym czasie, ale ogólnie rzecz biorąc ten pierwszy taki moment, ten okres adaptacyjny nie był bowiem szczerze dla mnie prosty.

Od takich prozaicznych rzeczy, gdzie zrobić zakupy, gdzie można kupić najlepsze produkty albo najtańsze produkty, bo wiadomo Londyn jest bardzo drogi.

Byłam na takiej imprezie w Londynie, w Guildhall.

I poprzez takie właśnie pasywno-agresywne teksty zaczęłam czuć się źle w Londynie.

Takiej kosmopolitycznej, bo jednak Londyn jest bardzo progresywne i większość ludzi w Londynie głosowała za pozostaniem w Unii Europejskiej.

Jednak jak się wyjedzie na peryferię Londynu, gdzieś tam na obrzeża, albo gdzieś dalej nawet do Anglii, albo porozmawia się z osobami starszymi, z takiego rocznika naszych rodziców albo starszych,

gdzie ludzie po prostu spotykali się z fizycznymi jakimiś takimi atakami na swoją osobę, dostawali jakieś listy albo widziałam nasprejowane na graffiti na budynku Polskiego Ośrodka Społeczno-Kulturalnego w Londynie, gdzie mieści się nasze biuro.