Mentionsy

Stephen Curry i Jason Tatum.

Zjadę go jako lider przede wszystkim, bo dla mnie największą zaletą, ważną cechą, plusem Julian Brownsona to jest najlepszy lider chyba poza Stephenem Curry, może w NBA, ale w konferencji wschodniej.

Bardziej jak Antony Edwards i Stephen Curry, a nie jak czekający na rzut Al Horford czy Christoph Sporzingis.

Jego highlighty, jak on robi te swisskie trójeczki, niektóre naprawdę przypominają to, co wyczyniał Stephen Curry w swoim prime'ie.

Stephen Curry.

Stephen Curry według The Ringer jest na piątym miejscu, według ESPN na siódmym miejscu.

Ja osobiście jestem w szoku, że Stephen Curry potrafi być tak wysoko w tych wszystkich rankingach najlepszych graczy na świecie.

Ja od siebie jeszcze tylko dodam, że Stephen Curry pomimo wieku, pomimo sukcesów, on jest profesjonalistą w każdym calu, na każdy sezon jest niesamowicie dobrze przygotowany fizycznie, całą sezon pracuje na wzmocnienie swojego ciała, nad swoją kondycją.

Stephen Curry, gdy zaczął rzucać te swoje trójki, to kilka lat temu zaczął dominować ligę, sprawił, że NBA się bardzo pozmieniała.

Wydaje mi się, że Stephen Curry przez to wszystko sprawił,

Że właśnie tak jak mówisz, albo te trójki są statyczne, albo brakuje tego elementu obrony, albo brakuje playmakingu, albo brakuje tej ruchliwości, albo tego czucia gry, albo właśnie rzutu w ruchu i on to wszystko ma i nie ma takiego zawodnika jak Stephen Curry i nie ma na horyzoncie dwóch, trzech nowych Stephenów Curry.

Wciąż Stephen Curry jest tylko jeden, wciąż w wieku 38 w tym elemencie gry dominuje tak bardzo, że po prostu robi kółka wokół całej reszty.

I tak jest co roku, a Stephen Curry cały czas tu jest, na samym szczycie.

A Stephen Curry ma 38 lat.

Stephen Curry jest na szóstym miejscu, bo w playoffach cały czas jest świetny, ale nie wyszedł teraz poza drugą rundę, wiadomo kontuzja.

Od dziesiątego Mitchell, Antony Davis, Jalen Branson, Antony Edwards, Stephen Curry, Wenban Yama, Janis Antetokounmpo, Doncić Szaj i Nikola Jokic.

Stephen Curry może nie był dalekim pickiem, bo to był chyba po dziewiąty, jeśli dobrze pamiętam, ale też wchodził do ligi z łatką, takiego gościa łamliwego i też potrzebował paru lat, żeby wygryźć Monte Elisa.