Mentionsy

Jej tytuł to Decyzje Bora, autobiografia Tadeusza Komorowskiego, kawalerzysty, olimpijczyka, dowódcy, wodza, premiera.

Dlaczego łączniczki podczas Powstania Warszawskiego wstydziły się pokazywać Bora Komorowskiego żołnierzom?

Otóż właśnie do ośrodka Karta i do Zbyszka Gluzy zgłosił się syn pana generała Bora Komorowskiego, pan Adam Komorowski i powiedział, że znalazł w piwnicy starą walizkę,

Skórzaną, z niedokończoną biografią Bora Komorowskiego.

No to można powiedzieć, że to właściwie najbardziej kluczowy, najbardziej interesujący moment z punktu widzenia postaci Bora Komorowskiego.

I raczej ta biografia, z tego co można by wnioskować, to raczej zmierzała w stronę hagiografii Bora Komorowskiego.

I teczka numer jeden bodajże, to jest właśnie teczka Bora Komorowskiego.

Bo skąd tak naprawdę takie osoby jak Bór Komorowski wzięły się we władzach AK?

Tokarzewski po prostu był jednym z dowódców, Bór Komorowski był jednym z dowódców, potem naczelnym wodzem AK.

Bór Komorowski podejmuje decyzję, wtedy jeszcze nie Bór, przepraszam, Komorowski podejmuje decyzję wyjazdu do Krakowa.

Bór Komorowski generalnie przed 1939 rokiem, on był szefem Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu i szykował się do emerytury.

No więc Komorowski znajdował się wśród tych, którzy rzekomo mieli iść na Węgry.

I Komorowskiemu powiedział, nie wiem dlaczego, że go nie przerzuci.

I Komorowski się na to zgodził.

I najlepsze jest to, że Komorowski swoją pierwszą konspirację tworzył w totalnym oderwaniu od tych struktur pierwszych ZWZ AK, tylko jakby pod własnym parasolem firmując to jakby swoim nazwiskiem.

Natomiast to co się dzieje w Krakowie to jest już przykład akurat tych bardzo dobrych cech Komorowskiego, to znaczy umiejętność współpracy właściwie z każdym obozem politycznym, bo w Krakowie mamy endecję, potem kiedy przenosi się do Warszawy to samo, to porozumienie, dogadanie się udaje mu się w przypadku Stronnictwa Narodowego.

Komorowski, który na przykład jako jeden z nielicznych powątpiewa w siłę Francji w 1940 roku i niejako przewiduje jej klęskę, choć myślę, że akurat satysfakcja raczej była gorzka ze słuszności tych przewidywań.

Kolejna cecha, która wybija z tej książki to jest niezwykła skromność Komorowskiego.

Nie wiem czy to jest akurat opis Komorowskiego, to chyba jednego z innych bohaterów, którzy też dosyć gęsto się w tej książce pojawiają.

Tak, ale tutaj jeszcze może wrócę znowu do pierwszej części pytania, bo wydaje mi się, że część rozwiązania zagadki tego epizodu okupacyjnego Komorowskiego to jest taki, że on po prostu był śniady.

Pytanie, czy miał wystarczającą charyzmę, żeby rzeczywiście te funkcje sprawować, bo idąc dalej i tu już mamy do czynienia właśnie z tym, o czym wspomniałeś, generał Tatar nie krył swojej antypatii czy też wrogości do Komorowskiego.

I ogólnie rzecz biorąc ci wojskowi odbierali ten taki skromny, demokratyczny sposób rządzenia Komorowskiego jako słabość.

Tutaj wszyscy są zgodni co do tego, że Pełczyński był bardzo ważny dla Komorowskiego.

Jeszcze jedna rzecz, bo to się pojawia w naszej rozmowie, ale warto chyba to bardzo dokładnie i precyzyjnie powiedzieć, że w tej książce, oprócz tej niedokończonej biografii Boraka Komorowskiego, oprócz jego słów, jego żony, najbliższych współpracowników na jego temat, pojawiają się też różnego rodzaju meldunki, notatki, informacje, które niejako tak chronologicznie pchają całą opowieść do przodu.

Wojciech Rodak, decyzje Bora, autobiografia Tadeusza Komorowskiego, kawalerzysta olimpijczyka, dowódcy, wodza, premiera.

Mamy wiosnę 1944 roku i sam Bór Komorowski pisze wtedy o tym, że miał świadomość, iż Niemcy usilnie poszukiwali z nim kontaktu.

Ale z tych dokumentów na przykład możemy wywnioskować, że te decyzje dotyczące na przykład ujawniania się wobec Sowietów, to w dużej mierze były decyzje podejmowane oczywiście przez Bora Komorowskiego, ale niejako z podszeptu, możemy tak powiedzieć, generała Pełczyńskiego.

No i bo Chrzczanin pisze o tym, że miał olbrzymi wpływ na decyzje podejmowane przez B. Komorowskiego.

Mówi o tym, że należy wysłać łączników, żeby tę decyzję cofnąć i Bór Komorowski stwierdza, że już jest za późno, że się nie da.

A Bór Komorowski z kolei w swojej relacji, zestawionej tuż obok, twierdzi, że Iranek Osmecki niczego mu nie meldował i przed niczym go nie przestrzegał.

Kryzys już był wyraźny i ono utrzymywało się tylko dlatego, że z Londynu już sły sygnały, że będą zrzuty i cały czas Bór Komorowski myślał, że te zrzuty broni i zmienią sytuację.

I przepraszam, to jest ciekawy wątek, bo tu z kolei mamy relacje z niemieckiego przesłuchania, właściwie meldunek Niemców po przesłuchaniu wziętego do niewoli powstańca, którzy właśnie meldują, że w dowództwie AK jest pomysł, żeby Bora Komorowskiego od dowodzenia odsunąć.

Taka była koncepcja i że ten chłopski syn będzie lepiej odebrany przez Sowietów niż Bór Komorowski.

Odwiódł ich od tego pomysłu i to on uratował Komorowskiemu władzę, bo Komorowski zostałby odsunięty.

Zresztą to też jest ważne, że prestiż Komorowskiego w toku powstania bardzo, bardzo spadał.

10 września był już tak mocno zaawansowany, że właściwie wydawało się, że za chwilę być może Bór Komorowski podejmie decyzję o kapitulacji.

O jego działaniach negatywnych wobec Bóra mówił Stefan Korboński, który był przyjacielem Komorowskiego.

To na koniec, żeby jednak takim być może trochę lżejszym kalibrem zakończyć, jest jeszcze jedna niezwykle ciekawa scena, też pokazująca jak ciekawym człowiekiem był Bór Komorowski.

Dramatyczna, a Bór Komorowski zostaje wtedy poczęstowany winem.

Prowadził dosyć, prowadził państwo Komorowskie, prowadził dom otwarty w garnizonie w Trębowli, można tak powiedzieć.

Panie nadużywały i tam Komorowskiemu, który bardzo mało pił.

Chociaż jest tu kilka fragmentów autorstwa Bora Komorowskiego dotyczących tych czasów powstańczych, m.in.

Decyzje Bora, autobiografia Tadeusza Komorowskiego, kawalerzysty olimpijczyka, dowódcy, wodza, premiera.