Mentionsy

Często wysokie pozycje na tych listach zajmuje Józef Stalin.

Przewodnicy takich rankingów wychodzą z założenia, że Stalin był władcą absolutnym, a wszystko to co należało do sowieckiego państwa było też jego.

Wszystkie wydatki Stalina pokrywał budżet państwa.

Stalin zupełnie nie interesował się kosztami luksusu, jaki go otaczał.

Stalin jednak pękał z dumy.

Stalin znalazł się na garnuszku państwa tuż po tym, jak władze w Rosji przejęli bolszewicy w 1917 roku.

Stalin natomiast nie znosił, kiedy jego podwładni afiszowali się z bogactwem.

Stalin sam sobie przyznał pensję w wysokości 10 tysięcy rubli.

Stalin podobno czasem kładł swoje pieniądze we woreczkach na biurku, ponieważ niespecjalnie wiedział, gdzie mógłby je zostawić.

Oprócz pensji Stalin regularnie otrzymywał te sztantiemy za swoją działalność pisarską.

Ku zdumieniu urzędników lista osobistych rzeczy Stalina nie była długa.

Stalin nie posiadał żadnej biżuterii ani złota, nie miał dóbr luksusowych, choć w realiach Związku Radzieckiego nawet zwykłe ubrania i nowe obuwie były uznawane za towar deficytowy.

I mimo wysokiej pensji Stalin nigdy nie kupił sobie samochodu.

Choć w Ministerstwie Bezpieczeństwa Państwowego działał specjalny departament przeznaczony do kontroli wydatków najwyższych urzędników państwowych, to nikt nie wiedział ile Stalin ma naprawdę pieniędzy.

Podobnie jak cała komunistyczna elita, Stalin korzystał z szerokiego wachlarza przywilejów, które automatycznie wygasły wraz ze śmiercią.

Jak wynika ze wspomnień jego córki, wiele rzeczy z tych, które posiadał Stalin, zostało po jego śmierci przekazanych pracownikom Wydziału Specjalnego MGB oraz szefowi jego ochrony, Nikołajowi Własikowi.

W gazetach pojawiły się nawet listy robotników przekonanych, że Stalin musiał mieć zagraniczne konta i ukryte oszczędności.

Stalin, który całe życie był utrzymywany przez państwo i miał do dyspozycji wszystko, czego potrzebował, najwyraźniej nigdy nie przejmował się pieniędzmi.

Już w latach 30-tych Stalin odmówił podwyżki pensji, oznajmiając towarzyszom, że to co ma w zupełności mu wystarcza.

W rzeczywistości Stalin prowadził życie na bardzo wysokim poziomie.

Jeżeli Stalin rano cicho zakładał nowe skórzane buty oznaczało to, że plan się powiódł.

Stalin już po zwycięstwie rewolucji zaczął przyzwyczajać się do wygodnego życia.

W tym czasie posiadłości dawnych bogaczy przejmowała nowa władza, a Stalin szybko znalazł się wśród beneficjentów tych przemian.

Każdego roku Stalin spędzał tam niekiedy nawet dwa miesiące i aktywnie nadzorował posiadłości dyktując jakie zmiany mają zostać wprowadzone.

Po pierwsze każdy doskonale wiedział czym grozi nieostrożny komentarz pod adresem Stalina.

No chyba, że na osobiste zaproszenie Stalina.

Stalin miał do swoich daczy stosunek bardzo wybiórczy.

W początkowych latach dacza Stalina obok Kuncewa nie wyróżniała się szczególnym przepychem.

Szacuje się, że w czasach, gdy rezydował tam Stalin, w okolicach daczy posadzono około 70 tysięcy drzew.

Za panowania Stalina znajdowała się tam menażeria z bażantami, a także rozległe szklarnie z egzotycznymi odmianami arbuzów.

Zdecydowanie częściej Stalin wybierał wypoczynek w Lipkach, dawnej posiadłości ziemiańskiej nad Dmitrowskim Traktem.

Właśnie tutaj Stalin

Dacza nad jeziorem Ritsa została wybudowana specjalnie z myślą o Stalinie i oddana do użytku w 1948 roku.

Stalin chętnie spędzał czas na dwóch tarasach widokowych skąd podziwiał okolice.

Aby zadbać o swoje zdrowie Stalin regularnie wyjeżdżał do daczy w Soczi.

Dzięki temu Stalin nie musiał opuszczać daczy, aby korzystać z dobrodziejstw leczniczych kąpieli.

Mieli świadomość, że Stalin może pojawić się tam w każdej chwili, a niespodziewane spotkanie może zostać odczytane jako akt nielojalności, a nawet spisek.

Choć formalnie Stalin był jednym z najmniej majętnych przywódców ZSRR i Rosji, w praktyce miał nieograniczony dostęp do wszystkiego, czego tylko zapragnął.