Mentionsy

W maju 1945 roku marszałek Georgij Żukow był jednym z najpotężniejszych ludzi świata.

29 marca 1945 roku Żukow pojawił się w gabinecie Stalina.

Żukow potwierdził te informacje szacując liczebność niemieckich wojsk na około miliona żołnierzy, 1500 czołgów i 3300 samolotów.

Niemcy ufortyfikowali wzgórza Zeelo, lecz po 4 dniach walk Żukow przełamał ich linie.

W czasie bitwy o Berlin między Koniewem a Żukowem często dochodziło do sporów.

Gdy armie Koniewa atakowały Berlin od południa, sześć armii I Frontu Białoruskiego Żukowa ruszyło na centrum miasta.

Żukow chciał zdobyć go przed 1 maja, lecz Niemcy bronili się zaciekle.

Żukow osobiście przeszukiwał ruiny w poszukiwaniu ciał Hitlera, Goebbelsa i Bormana, podejrzewając, że mogli zbiec.

Nawet Żukow nie został poinformowany.

3 maja Żukow odwiedził ruiny Reichstagu, a 4 dni później usłyszał od Stalina, że Niemcy podpisują kapitulację w Rems.

Gospodarzem tego wydarzenia był Żukow wspierany przez wysłanego z Moskwy wiceministra Andrzeja Wyszyńskiego.

Na osobiste życzenie Żukowa kelnerzy podawali wyłącznie rosyjskie dania.

W maju Żukow spotkał się z Eisenhowerem, który zrobił na nim bardzo dobre wrażenie.

I nie jest to Żukow, lecz Stalin.

Żukow nie ufał kapitalistom.

Choć Amerykanin próbował przekonać go do zmiany poglądów, Żukow pozostał nieugięty.

Eisenhower w jednej z prywatnych rozmów ze swoimi współpracownikami miał nawet stwierdzić, że jego zdaniem to Żukow będzie następcą Stalina.

W czerwcu 1945 roku Żukow spotkał się z dziennikarzami na werandzie swojej willi nad Wannsee w Berlinie.

Żukow był jednak tak zachwycony defiladą, że po powrocie do Niemiec zaproponował alianckim komisarzom zorganizowanie jesienią podobnego wydarzenia.

Dlatego Żukow samodzielnie przyjął defiladę.

Latem 1945 roku głównym zadaniem marszałka Żukowa było przygotowanie konferencji poczdamskiej.

W Berlinie na dworcu powitał go Żukow, który podczas konferencji pełnił rolę obserwatora, nie będąc oficjalnym członkiem delegacji.

Żukow natychmiast ich uwolnił i rozkazał Rosjaninowi wracać do Moskwy.

Tymczasem Stalin postrzegał Żukowa jako zagrożenie.

Jeszcze pod koniec 1945 roku podczas zamkniętego spotkania na Kremlu z generalicją Stalin oskarżył Żukowa o przywłaszczenie sobie zasług za zwycięstwo nad III Rzeszą i pomniejszanie roli innych dowódców.