Mentionsy

konserwują swoją polskość, tą wyniesioną z domu, bo często, gdy odwiedzamy na przykład te polskie mniejszości, te Polonie, chociażby w Brazylii, tych, którzy wyjechali na przykład w XIX wieku, zaczynamy z nimi rozmawiać, nagle się okazuje, że to jest język bardziej Mickiewicza niż, powiedzmy, nasza, nawet Żeromskiego.

Choć jest ona żywą, ona jest ciągle żywa w polskiej kulturze i się do niej odwołujemy, no to jest to zupełnie, doświadczenie Mickiewicza jest zupełnie inne niż doświadczenie osób, które po 2004 roku zdecydowały się wyjechać z Polski.

W tym naszym kulturowym dorobku Mickiewicz.

To jest polskość, polskość, którą wziąłem do swych dzieł przez Mickiewicza i Słowiackiego.

I te znaczenia, one są zdecydowanie wyniesione z kultury, którą tworzyli między innymi Mickiewicz Słowacki, ale też Konrad czy Norwid.

Nie wiem właśnie, czy to Norwid jest tą najbardziej tragiczną postacią, czy jednak Mickiewicz.

Gdzieś chyba najbardziej taką bliską i zrozumiałą, przynajmniej dla ludzi, z którymi ja rozmawiałam, był Mickiewicz i Sienkiewicz nawet z jego latarnikiem, że gdzieś ta tęsknota za czymś utraconym i tym czymś utraconym zawsze jest Polska.

Nie wiem co by się stało, gdyby Mickiewicz miał możliwość skorzystania z takiej amnestii paskiewiczowskiej.