Mentionsy

Zacznijmy od takiego podstawowego zarzutu, który często pojawia się w przestrzeni publicznej, że skoro Unia Europejska odpowiada dziś za niewielką część globalnych emisji, to jej transformacja klimatyczno-energetyczna nie ma sensu, no bo świata nie zbawimy.

Ja bym powiedziała, że Unia od lat ma z tym problem.

No właśnie, to się skończyło i w tym momencie wydaje się, że ilość wyzwań, z którymi się boryka Unia,

I tym przejawem niedocenienia jest to, że Unia jest, to co widzimy, to jest zaostrzanie mocne celów.

I to, że Unia dzięki transformacji przyspieszyła odchodzenie od rosyjskiego gazu i że ta konieczność eliminacji zależności od Rosji została wpisana w transformację energetyczną, to jest zasługa ostatnich lat i to jest zasługa de facto kryzysu energetycznego i gospodarczej wojny.

No ale oczywiście to nie jest tak, że Unia dzięki temu zminimalizowała w ogóle swoją zależność od importu.

To, o czym pan mówi, to właśnie to nie jest jednostronna sprawa, ponieważ właśnie Unia nakłada SIBAM, bo ma jakieś tam swoje cele strategiczne.

To jest tym bardziej ważne, że Unia, tak jak już rozmawialiśmy, efektywność energetyczna rośnie, to znaczy, że zużycie energii, jeśli patrzymy na ostatnie 20 lat, spada.

Zużycie energii elektrycznej w Chinach ma wzrosnąć o taką ilość, jaką obecnie Unia konsumuje.

Jeśli chodzi o politykę klimatyczną, myślę, że Unia ma tu swoje sukcesy, ponieważ powiedziałabym, że była jednym z głównych motorów, które wrzuciły politykę klimatyczną na agendę międzynarodową.

Tymczasem to się dzieje, ale gdzie indziej, więc tutaj też w tym momencie per saldo nie możemy powiedzieć, że Unia jest wygraną.

Powiedziała pani o tym, że Unia Europejska chce być tym liderem.

Jaką rolę Unia Europejska może odgrywać w globalnym układzie sił, rozumianym szeroko, za 10-15 lat?

Dokończąc, chciałbym poprosić panią o wskazanie jednej rzeczy, którą Unia Europejska powinna ci zmienić w podejściu do transformacji.