Mentionsy

Zgoda strony izraelskiej, no z drugiej strony też właśnie jak gdyby w warunkach wojennych, no też wiemy właśnie, że kwestia uzyskania jak gdyby zielonego światła dla pracowników pomocy, no to jest coś co jest elementem współczesnego teatru wojny i działań wojennych, no ale też pewnie czymś o czym osoby, które tym tematem się nie zajmują,

To, co działo się w Gazie po ataku Hamasu, kiedy Izrael odpowiedział, przeprowadzając operację wojskową na tym terenie.

Próbowali naciskać na swoje rządy, organizowali się, protestowali, wyzywali do bojkotu Izraela, no ale to wszystko nie przynosiło jakichś większych efektów, no i ta masakra trwała przez długie miesiące.

Co ciekawe, sama reżyserka w jednym z wywiadów przyznała, że nie chce, żeby ten film był na razie pokazywany w Izraelu, ze względu na to, że sytuacja nie jest równa.

Myślę, że to jest też pytanie, jaką izraelską publiczność by ten film znalazł, czy nie włączyłyby się tutaj jakieś mechanizmy zaprzeczania.

Ja też na przykład tutaj jakoś jeszcze czytając o tym filmie przed programem natrafiłem na przykład na jakiś taki wpis na stronie, która właśnie przedstawiała taką bardzo jednostronnie proizraelską narrację w kwestii konfliktu w Gazie, która zarzucała temu filmowi, że on tworzy właśnie fałszywą pamięć.

Więc myślę, że w dużej mierze taka mogłaby być reakcja w Izraelu.

Musi upłynąć jeszcze dużo czasu, zanim izraelska publiczność będzie gotowa, by ten film jakoś przyjąć i obejrzeć go bez uruchamiania mechanizmów, jak i obronnych mechanizmów zaprzeczenia i tak dalej.

Tutaj przypomina też taki film, walce z Bashirem, film dokumentalny izraelski sprzed mniej więcej 20 lat.

Później okazuje się, że ta scena jest pewną halucynacją, którą tworzy jego umysł, by odsunąć od siebie prawdę o tym, co działo się w Libanie w latach 80-tych, konkretnie masakrę w jednym z obozów dla uchodźców palestyńskich, do której przyczyniło się izraelskie wojsko, w tym ten oddział, w którym on też służył, chociaż masakry dokonali przedstawiciele bojówek chrześcijańskich.

Myślę, że na pewno ten film przyczyni się też do percepcji i Palestyny, i Izraela w świecie zachodnim.

Sprawiła, że pewne poglądy na temat Izraela i Palestyny, które wcześniej były raczej związane z radykalną lewicą, stały się coraz bardziej mainstreamowe i zaczęły jak gdyby być przyjmowane jako poglądy oczywiste i zdroworozsądkowe.

W zachodnim społeczeństwie i no to, co jak gdyby cały świat zobaczył, co się działo w gazie, no jakoś bardzo znacząco zmienił percepcję Izraela na Zachodzie, zwłaszcza to jak gdyby widać, jeśli się patrzy na badania opinii publicznej, które mierzą stosunek do tego państwa, jeśli się je porówna z tym stosunkiem sprzed kilku lat albo na przykład, jeśli się popatrzy, jak to się układa pokoleniowo, bo to zwłaszcza widać wśród najmłodszych

Polityki izraelskiej prawicy, no to dzisiaj jak gdyby, no też ta różnica zupełnie znika w jego recepcji na fali też pewnego takiego antyizraelskiego backlashu.

Oczywiście kinematografia Izraela jest kinematografią o wiele silniejszą, lepiej sfinansowaną.

Ale też Izraelczycy kręcili propalestyńskie filmy, nie zapomnijmy o tym.

No na przykład właśnie ten film, Nie chcemy innej ziemi, no był produkcją izraelsko-palestyńską i tutaj właśnie mieliśmy raczej czynienia z takim właśnie przykładem działania ponad granicami tego konfliktu, więc myślę, że o wiele większe jest dzisiaj pragnienie, żeby usłyszeć tą palestyńską stronę tej historii.

Właściwie system Organizacji Narodów Zjednoczonych został sparaliżowany przez działania Izraela i agendy ONZ-owskie nie mogły, które się specjalizują w konkretnych kwestiach.

Właściwie Izrael przejął pełną kontrolę już nad tym, co może do Gazy wjechać, czy też kto może wyjechać, bo na przykład są też osoby, ponieważ szpitale zostały zniszczone.

W pewnym momencie Izrael zastąpił właściwie tę pomoc zetowską fundacją Gaza Humanitarian Foundation.

Podał, że Izrael pozwolił mu na to, żeby wiózł do Gazy ponad 5 tysięcy takich zestawów szkolnych, to znaczy kredki, bloki, jakieś, nie wiem, zeszyty, malowanki.