Mentionsy

Dzisiaj gościmy w siedzibie Barki Irlandia przy Dominic Street w Dublinie.

Mam ogromną przyjemność rozmawiać z panią Ewą Sadowską, dyrektorem zarządzającym Barki w Wielkiej Brytanii i Irlandii oraz z panią Anetą Kubas, koordynatorką projektu w Irlandii.

Myślę, że wspólnoty Barki są pod tą podstawą, gdzie osoby w trudnościach mogą żyć, pracować, odbudowywać swoje życie.

Jedząc przy wspólnym stole, patrząc na osoby, które są liderami Barki, właśnie mamy grupę liderów, to są osoby, które wyszły z tych problemów i dzisiaj wspierają następnych, pokazując, że można, mają 5-10 lat trzeźwości.

którzy pojechali za chlebem, lepszym życiem, pracą i sobie nie poradzili, często właśnie oszukani przez pracodawców, trafili na ulicę w uzależnienia i tutaj z kolei pomagamy im w powrocie do kraju, do właśnie między innymi programów Barki, do tych wspólnot,

Od początku działalności Barki w Irlandii ta współpraca jest ścisła.

Tutaj ogromnie ważne jest świadectwo liderów Barki, którzy przeszli przez ten proces i dzielą się historią swoją, osobistą, jak oni byli kiedyś na ulicy w uzależnieniu, jak pokonali ten problem z pomocą właśnie wspólnoty Barka.

Czy w związku z tym mogłyby się Panie podzielić też historiami, które szczególnie zapadły Panią w pamięć i które pokazują sens działania Barki?

To już właściwie od początku Barki, kiedy wychowywałam się w tej pierwszej wspólnocie we Władysławowie pod Poznaniem, już tam mieliśmy takie inspirujące historie, które zapadły mi w pamięć.

Która była antysystemowa, antyspołeczna, stał się członkiem naszej rodziny, no takim starszym bratem, z moją młodszą siostrą Jadzią i innymi dziećmi z Barki, właśnie jeździł bryczką dookoła wsi.

Wiele osób, które wróciło, czy to z Dublina, czy z Londynu, czy z Holandii i stało się na przykład liderami, dzisiaj są pracownikami Barki, ekspertami z doświadczenia.

Ten nasz lider pomagał ostatnio jakiś tam pakować się i wyjechał, wrócił najpierw do Barki, tam się odbudował, odpoczął, nabrał sił, krzepy, że tak można powiedzieć, zrobił sobie zęby, tak, to są takie podstawowe rzeczy.

Także to jest takie przesłanie nadziei, że dopóki żyjemy, zawsze możemy się podnieść i z pomocą dużej rodziny, Barki, innych organizacji, konsulatu, naprawdę jest duża szansa wyjścia na prostą i pełnego odbudowania swojego życia.