Mentionsy

Jeśli bym powiedział tak, że modląc się nad kimś, słowo czy obraz, który mi się pojawia i który interpretuję jako taki proroczy, że to daje jakieś doświadczenie szczególnego kontaktu z Bogiem, to jest to nadużycie.

Wiele osób myśli, że to nastrojenie z Panem Bogiem

Wiesz na przykład, że to ktoś coś wymyśla, to są jego fantazje, ale żeby powiedzieć nie, nie chcę, to mentalnie to musisz się już kurka z Bogiem skonfrontować.

Cisnąć im swoje wizje, które nic wspólnego z Panem Bogiem nie mają.

Dlatego, że zobacz, zakładamy sobie tak, że chrześcijaństwo jest pewną formą bezpośredniej relacji z Bogiem.

Tu mamy na poziomie, powiedzmy, założeń, a praktyka nam pokazuje, że musimy rozróżniać, kiedy człowiek się spotyka z Bogiem i to jest wcale nieoczywiste, a kiedy ze swoimi na przykład wspomnieniami, myślami, pragnieniami, które przerzucam na Pana Boga, z zaburzeniem swoim.

Jest w nas taka część, która chciałaby i mieć taki bezpośredni kontakt z Panem Bogiem i taka część, która jak widzi takich ludzi, to chce im ufać.

Jeśli bym powiedział tak, że modląc się nad kimś, słowo czy obraz, który mi się pojawia i który interpretuję jako taki proroczy, że to daje jakieś doświadczenie szczególnego kontaktu z Bogiem, to jest to nadużycie.

Po pierwsze nie daje żadnego doświadczenia szczególnego kontaktu z Bogiem.

A więc to wymaga też pewnej pracy w sobie, czyli ja muszę być po pierwsze w łasce uświęcającej, muszę być w więzi z Bogiem, muszę być w modlitwie, muszę być posłuszny Kościołowi, muszę mieć relacje do Słowa Bożego i do nauczania Kościoła.

Czyli w zasadzie chodziłoby o to, żebym ja w pewnym momencie mógł wejść w taki proces relacji z Bogiem, kiedy ja nie będę potrzebował tego doświadczenia charyzmatycznego, w sensie przychodzić po nie.

Ponieważ istotą jest taki styl relacji z Bogiem, kiedy ja chodzę z Bogiem w taki sposób, że Bóg idzie za mną.

To jest ważne, bo tu mówisz o takim procesie, kiedy człowiek już jest z Bogiem tak zgrany, nastrojony i to jest bardzo subtelne.

Wiele osób myśli, że to nastrojenie z Panem Bogiem

Mistyk ma jakieś doświadczenie z Bogiem i potem zdrowy mistyk, jak ma to przełożyć na język opisu obrazu, przeżywa katusze.

To ma dać poczucie, że Bóg jest przy mnie, że Bóg mnie kocha, że Bóg mnie wspiera, że Bóg mi towarzyszy, że ma mi dać siłę do tego, żebym ja wszedł w tą drogę relacji z Bogiem, żebym się ugruntował na tej drodze, o której Ignacy mówi, że przechodzę od dobrego do lepszego.

W ogóle podpisywanie tego, co ja myślę, co mi się wydaje, Panem Bogiem, to jest nadużycie.

No ktoś może powiedzieć, ok, życiowo mi się zmieniło, ale jeśli byłam świętą zakonną i było mi w tym zakonie, nie wiem, miałem tam swoje miejsce, czułam się, że to jest moje powołanie, byłam w swojej drodze i nagle ktoś mi mówi coś takiego i ja zostawiam drogę, w której byłam osadzona, byłam spójna, byłam w relacji z Bogiem i wchodzę w coś innego.

Do czego mnie Pan Bóg zaprasza i wierzę bardzo mocno, że ta komunikacja jest możliwa między nami Bogiem i te narzędzia, może o tym warto byłoby jeszcze więcej mówić, jak tak praktycznie tego używać, są im potrzebne.

Bo z jednej strony to daje taką dużą szansę na to, żeby zostać poprowadzonym jakoś w stronę dobra, we współpracy z Bogiem.

Ono jest dawane na pewien etap twojego życia, zazwyczaj na etap, znaczy tobie służę tym, na pewnym etapie twojego życia, który jest zazwyczaj takim etapem początkowego chodzenia z Bogiem.

Czyli krótko mówiąc, ja znam mnóstwo osób w różnych takich rozpadach, którzy po to, żeby ruszyć w relacji z Bogiem, po to, żeby ten obraz Boga im się zaczął układać w taki sposób, w jaki on powinien być.

Jeśli ja jestem w jakiejś drodze z Bogiem, mam swoje trudności i ktoś przychodzi do mnie i mówi mi, Bóg ci to mówi.

Mam swoją drogę chodzenia z Bogiem, mam swój zestaw doświadczeń duchowych i teraz o ile to co mówisz mnie wspiera, umacnia, mi pomaga, ok, mogę z tego w wolności skorzystać.