Mentionsy

Ferrari ma wszystko, czego potrzeba by wygrywać w Formule 1.

Ferrari zawsze blisko, zawsze w grze i zawsze bez tytułu.

Dlaczego Ferrari wciąż przegrywa?

Lata 2000-2004 Ferrari dominuje, Schumacher zdobywa tytuł za tytułem, 5 razy.

W Ferrari wyznaczało standard, do którego dążyły wszystkie inne zespoły w królowej motorsportu.

Po 2008 roku Ferrari nigdy nie spadło do środka stawki, prawie zawsze będąc w top 3.

Ferrari nie jest ekipą środka stawki.

Ferrari nie przegrywa dlatego, że jest słabe.

Ferrari przegrywa, bo w kluczowych momentach sezonów zawodzi jako organizacja.

Ferrari miało najlepszy bolid, Leclerc na pozycji lidera Mistrzostw Świata, Red Bull z błędami, Mercedes został w tyle.

Ferrari prawie zmierzało po dublet i z powodu własnych decyzji przegrało.

I tu dochodzimy do jednego z kluczowych problemów Ferrari.

Ferrari w ostatnich latach niezwykle rzadko mówi, to był nasz błąd i ktoś za niego odpowie.

W ciągu 8 lat pracy i nakiego ruedy szefami Ferrari byli Stefano Domenicali, Marco Mattiacci, Maurizio Arivabene i Mattia Binotto.

Oczywiście główną odpowiedzialność za słabe wyniki powinni ponosić ludzie wysokiego szczebla, bo to oni układają strukturę zespołu, ale w Ferrari nie wyciąga się z tych zmian żadnych wniosków.

Problem w tym wszystkim jest taki, że ląd zarządu Ferrari jest wyjątkowo krótki.

Ferrari znalazło złoty środek.

Ferrari zawsze chciało mieć u siebie najlepszych kierowców.

Po drugie Ferrari szykowało się do wejścia w nową erę technologiczną Formuły 1.

Ferrari ma kulturę własnej nieomylności.

Ferrari przespało moment kiedy w F1 zmieniła się z niszowego sportu z garażowymi ekipami w sport globalny przynoszący ogromne zyski.

Ferrari miało w swoich barwach jednych z najlepszych kierowców Formuły 1.

Tylko nie w Ferrari.

Lewis Hamilton, mimo tego, że jest u schyłku swojej kariery, przyszedł do Ferrari jako siedmiokrotny mistrz świata z ogromnym bagażem doświadczenia zdobytego w ekipach mistrzowskich.

Choć warto odnotować, że Ferrari ma zawsze plan B, a prawdziwe intencje zmian wychodzą do mediów po czasie.

Zresztą to właśnie Raikkonen został ostatnim kierowcą Ferrari z tytułem, choć warto odnotować, że rok później, w 2008 roku, został pokonany przez Felipe Masse.

Ferrari po 2014 roku miało problemy z silnikiem, Hiszpan chciał się po prostu zabezpieczyć.

Same rozmowy Elcana z Hamiltonem również rozpoczęły się przynajmniej na rok przed transferem do Ferrari.

Jednym z głównych problemów Ferrari i to zabijającym tą ekipę od lat jest kultura organizacyjna.

Wielu z byłych pracowników Ferrari wskazuje problem panującej w zespole defensywnej atmosfery oraz fakcie jak ważne jest chronienie własnej pozycji.

Ferrari gdy miał słabszy samochód zwalniało tempo, także mentalnie.

Świetnym symbolem problemów przywódczych Ferrari była era Mattii Binotto, człowieka niezwykle kompetentnego technicznie, ale kompletnie niepasującego do roli lidera zespołu Formuły 1.

Ferrari przez lata tego nie miało.

Binotto chciał wprowadzić do Ferrari kulturę bez obwiniania, ale mu to kompletnie nie wyszło.

W 2024 roku Ferrari do samego końca walczyło o mistrzostwo konstruktorów, przegrywając je ostatecznie o zaledwie 14 punktów.

Ferrari, aby ograniczyć pracę nad autem w 2025 roku, zrezygnowało również z rozwoju aerodynamiki podczas sezonu kosztem aktualizacji zawieszenia.

Ferrari długo liczyło, że nowe tylne zawieszenie odmieni sytuację.

Ferrari chciało zrobić to po swojemu.

Ferrari porzuciło rozwój samochodu w drugiej części sezonu, co było dobrą decyzją patrząc na skalę zmian technologicznych na 2026.

Tak, wiem, to mało jak za tę cenę, ale to Ferrari wybrało Hamiltona.

Hamilton również sygnalizował potrzebę zmian w ekipie i próbował przenieść do Ferrari standardy z innych ekip, w których pracował.

Ferrari zawsze ma plan na następnego lidera wśród kierowców oraz szefów ekipy.

W 2014 roku Ferrari do liwalizacji wystawiło F14.

Ogólnie można stwierdzić, że na przestrzeni ery efektu przypowierzchniowego wyłączając ostatni sezon Ferrari budowało naprawdę solidne samochody.

Oczywiście Ferrari cierpiało na różne przypadłości, ale same auta, za które w dużej mierze odpowiadał Enrico Cardile były konkurencyjne.

Jest jeszcze jeden czynnik, który mocno wpłynął na formę techniczną Ferrari.

Od momentu wzrostu znaczenia CFD Ferrari ciągle nadrabia zaległości i znajduje błędy w korelacji danych.

Ferrari musiało przełożyć duże zasoby, żeby nadgonić różnicę mocy i osiągów do niemieckiej ekipy.

Ferrari zna się na silnikach i to właśnie tutaj na przestrzeni lat zyskiwali przewagę.

Ferrari jest pod ciągłym ostrzałem mediów.

Z taką intensywnością jak w Ferrari.

W Ferrari każdy błąd

Problemem Ferrari jest brak bazy w Anglii.

Ktoś z taką reputacją jak Newey czy Wheatley nie musi decydować się na Ferrari jeśli ma pod ręką 8 innych ekip bez konieczności zmiany życia.

Ferrari w ostatnich latach straciły również kilka naprawdę ważnych ludzi.

Wolf Zimmerman był w dużej mierze odpowiedzialny za architekturę silników Ferrari, które uznawane są raczej za dobre konstrukcje.

Samo Ferrari zablokowało szybsze przejście Cardile do Astona, ale jego wpływ na SF25 był ograniczony i myślę, że widać to w osiągach samochodu.

Enrico był człowiekiem Ferrari, który doskonale rozumiał ten zespół i kulturę w nim panującą.

Ferrari ma wszystko, by się w nie wstrzelić.

Trzeba też powiedzieć, że jeśli Ferrari chce wrócić do walki o tytuły i wytrzymać wyścig zbrojeń, musi zacząć podejmować dużo bardziej ryzykowne decyzje w kwestii rozwoju samochodu.

Ferrari nie potrzebuje lepszych kierowców, nie potrzebuje większego budżetu, nie potrzebuje kolejnej legendy.

Ferrari potrzebuje zmiany sposobu myślenia.

Jeśli spojrzymy na szefów Ferrari z ostatnich lat, zobaczymy fachowców w swoich dziedzinach, o ogromnych kompetencjach.

I Ferrari najlepiej funkcjonowało właśnie za czasów Schumachera, Toda i Brauna.

A może trzeba na to spojrzeć przez pryzmat nie tego co Ferrari robi źle, tylko tego co inni robią po prostu lepiej?

Czy Ferrari kiedykolwiek wróci na szczyt bez głębokiej zmiany sposobu myślenia?