Mentionsy

Ona była sprzedawana przeciwnikom Stanów Zjednoczonych, zwłaszcza Amerykanom, ale też, może Amerykanom, Rosjanom, a też Chińczykom, ale właśnie Wietnamczykom, przez niższych urzędników, przez urzędników amerykańskich, na przykład też takich jak Henry Kissinger, dlatego chcę uniknąć niższych, bo Henry Kissinger był...

Na dodatek tutaj jakby też Kissinger przekonuje Nixona, że trzeba pójść na pewne ustępstwa, bo to jest te bagno i nie wyjdziemy z tego bagna, może być tylko gorzej.

Tu dodajmy, mamy jeszcze taki specyficzny wątek, że równolegle do oficjalnych negocjacji były tajne rozmowy pomiędzy Kissingerem a Tho, czyli głównym negocjatorem, głównym negocjatorem Le Duc Tho, jak dobrze pamiętam, północno-wietnamskim.

Tajne także nawet dla części tej ekipy amerykańskiej, która była tam w Paryżu, nie wszyscy doradcy Kissingera nawet o tym wiedzieli.

Natomiast w przypadku Wietnamczyków też, wydaje się, udało się Kissingerowi sprzedać tą narrację, że wiecie, rozumiecie, jak nie pójdziecie i nie podpiszecie, to Nixon może zrobić coś dziwnego.

Tutaj dodajmy, że Kissinger przyjął z ochotą i radością, jego wietnamski partner odmówił.

Najpierw mieliśmy wizytę Kissingera, a później właśnie samego Nixona.

Natomiast, no tutaj jak pojawia się najpierw Kissinger, a później sam Nixon z perspektywy Hanoi, Chińczycy próbują jakby uprzedzić te obawy.

Nie, Richard Nixon abdykował, zrzekł się urzędu, swoją drogą dodajmy na ręce Henryka Kissingera,

Ja w zeszłym roku nawet miałem okazję na konferencji obserwować zarówno uczestników tych wydarzeń, tych jeszcze 1974-1975 roku, jak i już osoby badające z pewnego dystansu czasu, które dyskutowały i spierały się na przykład o to, czy Kissinger i Nixon prowadzili wspólnie politykę względem Wietnamu Południowego, czy też może jeden miał jedną, a drugi drugą i oni się tak naprawdę nawzajem nienawidzili i nie chcieli razem działać.

Czy prawdziwe jest to, co mamy wyciągane przez przeciwników Kissingera, czyli że Kissinger w swoich tajnych tych negocjacjach Wietnamczykom Północnym mówił, że Amerykanie potrzebują 18 miesięcy, a potem niech się dzieje, co chce w Wietnamie, bo amerykańska opinia publiczna już zapomni.