Mentionsy

Ja nazywam się Jamal Szpalerski, ze mną niezmiennie jest Rafał Michalski.

A druga kwestia, stricte wewnętrzna, federalizacja Gwardii Narodowej, łapanki IC, sytuacja związana z usuwaniem migrantów ze Stanów Zjednoczonych i wszystko co z tym związane.

którego polityka opozycji można by oficjalnie nominować jako tego, którego departament stanu uważałby za legalnego prezydenta kraju.

Ponieważ nawet były bezpośrednie rozmowy, kiedy Richard Grenell rozmawiał z Maduro na początku tego roku w kontekście uaresztowanych Amerykanów w Wenezueli.

Ale jeżeli już przechodząc w stricte... No tylko powiem, macki Donalda Trumpa sięgają wszędzie.

Agenci amerykańscy byli na granicy Wenezueli i tam spotykali się i z uchodźcami politycznymi, i spotykali się z Dżadżołaciami.

To jest, faktem jest, o tym pisał zięć Donalda Trumpa, późniejszy przedstawiciel na Bliski Wschód Jared Kushner, że środowisko premiera Netanyahu, ono się spotykało ze środowiską Donalda Trumpa już od marca roku 2016 i m.in.

i że błędami poprzednich administracji było to, a szczególnie błędem Baracka Obamy, który jest pierwszym prezydentem od czasów Richarda Nixona, który nie miał pomysłu na Palestynę, jak państwo spojrzą.

Przełom roku 15, roku 16, Jamal, na pewno pamiętasz te głosowanie w Organizacji Narodów Zjednoczonych, gdzie Barack Obama nakazał delegacji amerykańskiej wstrzymanie się od głosu, jeżeli chodzi o kwestie aneksji, jeżeli chodzi o kwestie osiedli izraelskich.

I ten etap skończył się w grudniu roku 2017, kiedy Amerykanie uznali Jerozolimę za stolicę Izraela.

Amerykanie patrząc na taką twardą reakcję państw regionu i samej Palestyny na tę decyzję przeniesienia stolicy, Amerykanie uznali, że trzeba zmienić podejście.

To jest Jared Kushner z Ronem Dermerem, później z sekretarzem Michael Pompeo, później z Johnem Boltonem.

Oni stworzyli taką nieoficjalną doktrynę pokojową dla Bliskiego Wschodu.

I ta nieoficjalna doktryna dla Bliskiego Wschodu miała się składać z dwóch etapów.

Pierwszy etap wstępu to jest normalizacja stosunków amerykańskich z państwami regionu, z państwami arabskimi.

To właśnie było, żeby polepszyć relację, żeby zakończyć tą politykę liberalną, politykę praw człowieka Baracka Obamy i poprzednich liberalnych administracji.

To jest mimo sprzeciwu Benjamina Netanyahu, mimo sprzeciwu środowiska izraelskiego, to oni uważali, że nie będzie dało się przekonać państw arabskich do żadnego kompromisowego rozwiązania, które nie założy państwowości palestyńskiej.

181-stronicowy, bardzo szczegółowy raport.

Pierwsza część A to są ramy polityczne, część B to są ramy ekonomiczne.

Stworzenie państwa palestyńskiego, ale z pewnymi ograniczeniami.

Jakie to były ograniczenia?

Więc jeżeli Palestyna chciała prowadzić politykę zagraniczną, potrzebowała do tego zgody Izraela.

I czwarta rzecz, cała odbudowa ekonomiczna, gospodarcza, ona musiała spoczywać na barkach państw arabskich i prywatnych kontrahentów.

Czyli on powiedział, że Izrael 28 stycznia od razu rozpoczyna projekt aneksji wszystkich ziem, do których sobie rości prawa.

I to był ten moment, w którym to porozumienie załamało się z godziny na godzinę, ponieważ państwa arabskie i strona palestyńska zobaczyła, że to jest za porozumienie, w którym jedna strona, która i tak jest preferowana, bo ten plan był konsultowany tylko ze stroną palestyńską, może go sobie w takim dowolnym momencie modyfikować i mówić, że od teraz my egzekwujemy w ten i w ten sposób nasze przepisy, nie dając nic od siebie, nie dając żadnej gwarancji od siebie.