Mentionsy

Miejsca, które warto dodać do swoich wycieczek po Polsce, a których pewnie dotąd nie odwiedzaliście, być może nigdy o nich nie słyszeliście.

Łukasz Musielak pojechał do Słupska odwiedzić Bałtycką Galerię Sztuki Współczesnej i jej filię, dużą przestrzeń rezydencyjną w Ustce.

Jest fajnie, ale trochę boimy się miłości, łamany na wodne.

Karol Sienkiewicz spotyka w Ostrowcu Świętokrzyskim swojego wieloletniego przyjaciela, artystę Wojtka Mazana i siadają do wspólnego stołu podczas corocznej kolacji na hucie.

I mówię to bez prychania, tylko podkreślam, że to są inne klimaty niż galeryjny White Cube.

To był taki, nie wiem, zryw, który wynikał właśnie z fascynacji tymi przestrzeniami, z fascynacji tymi miejscami, jakim są kluby osiedlowe.

Jako członek spółdzielni do działalności tego klubu i poszedłem tam z tym pomysłem, żeby zrobić tam wystawę czy festiwal i jakby panie przyjęły mnie tak wspaniale i tak jest w każdym klubie, no bo jak się okazuje to są prawdziwe wspólne przestrzenie.

Ale też to wynikało z potrzeby zorganizowania jakiejś pozainstytucjonalnej prezentacji sztuki w Białymstoku, bo tutaj nie ma takiego środowiska artystycznego, nie ma uczelni artystycznej, w związku z czym kultura jest jakby tworzona wyłącznie jakoś tak oficjalnie, instytucjonalnie.

Że ludzie czują się bardziej ośmieleni, że czują się tak troszeczkę bardziej swobodnie.

W wystawie na konferencji Los Non Candeles-Jupiterib G.E.M.I.E.

No Białystok jest tak skonstruowany, że jest jedno centrum, w którym się wszystko dzieje, a jeżeli chodzi o ofertę jakąkolwiek na osiedla, no to ona no niezbyt tam dociera, więc to też jest bardzo takie przyjemne, że my rzeczywiście możemy wychodzić na te osiedla, w których też się wychowywaliśmy my, osoby artystyczne.

I to jest najbardziej zgaszony kolor w tej przestrzeni, bo wszystko jest strasznie strokate.

I pianino, jak w każdym klubie.

Efekt jest niesamowity, ale to są zawsze takie manewry, że trzeba coś oprzeć o stół ping-pongowy, coś dokleić do pianina, tutaj jakby z gablotką jakoś po prostu podziałać jako ekspozytorem, tutaj coś na krześle.

Próba nie znaczy, że byłaby udana, no ale... No też nie mamy pieniędzy.

Naprawdę, zwiedziłam cały dom Mateusza, bo pomagałam mu i właśnie też to jest coś takiego, że te osoby artystyczne też nas zapraszają jakby w swój świat i możemy po prostu ich bardziej zbliżyć i teraz mogę powiedzieć, że serio mam po prostu już więcej znajomych w Białymstoku dzięki tej inicjatywie.

Zobaczmy, jakie to będzie.

Mamy ćwiczenia sportowe typu zumba, trochę tańce.

Także coś lekarczego się znajdzie.

To jest tak jak pamiętasz kiedyś były, nie wiem czy pamiętasz, ale takie kapele podwórkowe.

Do ludzi, bo chyba wszyscy mają tą cząstkę artystyczną w sobie.

Mamy wystawę, zapraszałam naszych seniorów, że chodźcie, przyjdźcie.

Dobrze.

Wystawa Rosną Kandele.

Myślę, że w Gosi również rozmawialiśmy o tym, że czułość na przyrodę, zachowywanie tej czułości, to jest w ogóle swego rodzaju taka higiena emocjonalna i to jest coś, co się wypracowuje, to jest coś, co się zatraca, coś, co się z powrotem wypracowuje.

I w momencie, w którym ta czułość jest na jakimś takim poziomie, który pozwala na dostrzeganie więcej, na skupianie się bardziej na niej, co jest takie medytacyjne, trochę może podobne do tego, co byśmy nazwali mindfulness współcześnie.

Bardzo dobrze się zauważa siebie i tego czy my się ze sobą dobrze czujemy w naturze.

Wydaje mi się, że sposób w jaki my jesteśmy w tej przyrodzie ją zauważamy cechuje taka wnikliwość, która wynika właśnie z tego bycia w jednym miejscu i badaniu tego jednego miejsca często wielokrotnie.

Więc wtedy to jeszcze pewnie było bardziej może na porządku dziennym, a dzisiaj wydaje mi się takie wywrotowe.

Rozumienia barw i uczenia się o tym jest teraz w jakiejś absolutnej awangardzie.

Ja po prostu byłam w szoku, że ludzie przychodzą na wystawę i są w szoku, że można cały czas malować będąc w naturze.

Dlatego zachęcam właśnie, udało się zachęcić dwie koleżanki do malowania, także...

Nie, nie.

No, także bardzo fajne.

Oczywiście i to nawet nie musi wyjść właśnie.

No cóż, najgorsze są prace, które są poprawiane, które są dłubane w nieskończoność, aż tracą zupełnie swoją jakąś taką ekspresję i się nagle stają jakieś takie grzeczne, nieciekawe.

To jest coś, co się raczej czuje, niż co jest się w stanie tłumaczyć jakoś tak funkcją myślenia, czy jakąś racjonalnością to się czuje.

I to jest o budowaniu intuicji, o czyszczeniu intuicji z kompleksów, z lęku też właściwie.

Oczywiście warsztat temu sprzyja, żeby ten moment nadchodził w ogóle.

I też taką miałam refleksję właśnie, że my chociaż pracujemy często samotnie, bo wiadomo, te wyprawy gdzieś tam, no to to są wyprawy samotne.

To jest w ogóle piękne.

Cały czas na to patrzyłam i ja chciałam tylko powiedzieć, pokazać jakoś to, że on tam sobie...

Jeszcze prawie idealnie w kolorze obrazu tam w ogóle.

Obrazy to nie są gatunki przed nimi chronione.

Jakoś tak szpilki wydały się tu szlachetne.

Nieneurotyczność i brak ekspansji, o której mówi Mateusz, to są bardzo dobre wytyczne także na pozamalarskie obszary życia, więc dobrze mi było na tej wystawie.