Mentionsy

Myśmy się znajdowali wtedy już w mieście Dubno na Wołyniu.

Ojciec tam służył w 43. Pułku Bajączyków, był w stopniu majora i był dowódcą batalionu pierwszego.

I tam dowiedzieliśmy się, że oni będą nas wywozić po kolei na teren oczywiście w głąb Rosji.

On był wtedy dowódcą rejonu, najpierw był pierwszego, bo dopiero w 1942 roku objął stanowisko dowódcy obwodu Praga.

po pułkowniku, w tej chwili nie przypominam sobie, ale mogę to uzupełnić ewentualnie, w każdym bądź razie objął to dowództwo i przez niego, jeszcze przedtem, zanim objął to dowództwo, przez niego nawiązałem kontakt z tym Weizkornem i tam w szarych szeregach byłem na terenie Pragi.

W miarę ataków lotniczych lub różnych innych, powiedzmy sobie, zdarzeń takich, które powodowały zniszczenie budynków, myśmy jako młodzi ludzie mieli ewentualnie odgruzowywać, pomagać strażakom, straży pożarnej w Warszawie.

I ja byłem zadekowany w szkole na Karolkowej i podlegałem obwodowi trzeciemu.

Sierżanta podchorążego Gryfa, który był dowódcą pierwszej drużyny szturmowej parasola.

I tam budowaliśmy barykadę przy ulicy Karolkowej i Młynarskiej, a później broniliśmy tego odcinka, który nam został powierzony.

Prześladowało mnie to całe bardzo wiele lat później w mojej młodości.

Natomiast ja doszedłem do parasola, więc miałem to utrudnienie, więc nasze rozmowy na kwaterach pozwoliły na to, że myśmy nawiązali kontakty i przekonaliśmy się, że jesteśmy ze środowisk podobnych.

To znaczy nie w większości, bo u nas ze wszystkich środowisk była młodzież.

No właśnie i to jest ciekawa rzecz, bo ja swojego dowódcy, tego podhororzego sierżanta Gryfa nie znałem przedtem, prawda.

Z Górczewskiej przeszliśmy na teren szpitala na Płockiej, ale na tyłach szpitala i tym ogrodem doszliśmy do budynku na Działdowskiej 3.

To był łącznikowy taki otwór i tym otworem dostaliśmy się na klatkę schodową, po której weszliśmy prawie na przedstrysze tak zwane.

Przeszliśmy z Januszem, to znaczy z tym dowódcą moim, przeszliśmy na stronę ulicy Wolskiej i stamtąd obrzuciliśmy czołgi, które tam się kręciły w pobliżu pałacyku, to znaczy podjechały prawie pod pałacyk, ale były w tym momencie na wysokości ulicy tego budynku ubezpieczalni społecznej, czyli obecnego szpitala.

I on obsługiwał Piatta i ja z nim razem tu obsługiwaliśmy, znaczy pod 7A na ulicy Ludnej, z klatki schodowej, ostrzeliwaliśmy czołgi atakujące nasze pozycje tutaj na Czerniakowie.

Część naszej grupy przeszła na Mokotów pod dowództwem Radosława i pluton tak zwany drugi, dawny, druga kompania, oni zmówili się, jeden drugiemu przekazywał wiadomości i jako osłona grupy Radosława przeszła na Mokotów.

No i myśmy się zdecydowali z kolegą, że idziemy do Wojska Polskiego.

Ponieważ byłem szefem kompanii potem, bo najpierw byłem dowódcą drużyny, później byłem dowódcą plutonu, bo myśmy się znaleźli w tak zwanej jednostce zmotoryzowanej, bo ja byłem wyszkolony, przeszedłem szkolenie tutaj na terenie Pragi u Prylińskiego, szkolenie samochodowe i podałem, że po prostu jeżdżę

No i rzeczywiście w tej kompanii transportowo-samochodowej przeszedłem cały ten... Nawet organizowałem przeprawę przez Nysę.

W Kicinie, później z Kicina przeorganizowali naszą jednostkę w tak zwaną szkolną, 38 szkolno-transportową samochodową kompanię i umiejscowili nas w DOW Warszawa 1, w DOW 1.

przydzielano jednostki samochodowe do różnych jednostek artyleryjskich czy jednostek piechocińskich, także później spełnialiśmy to zadanie aż do oswobodzenia Berlina.

I ja się ujawniłem u Radosława, ponieważ Radosław był kolegą mojego taty, wobec tego mówi, masz wziąć ten dowód amnestyjny i się zgłosić do jednostki z powrotem.

I w każdym bądź razie wróciliśmy do Warszawy i tutaj w DOW ja dostałem propozycję, że zostanę dowódcą głównego magazynu części zamiennych Okręgu Warszawskiego, który miał się mieścić na Gocławskiej ulicy, w szkole tej, która tam do dzisiejszego dnia istnieje.