Mentionsy

Czyli żeśmy wieszaliśmy flagi polskie, jak były święta jakieś państwowe.

Żeśmy mieli odebrać broń gdzieś, to było za Warką.

Do Warki żeśmy dojechali, a to ileś kilometrów tych przez las tam trzeba było iść do tego.

No i później doszliśmy do tego punktu, tam żeśmy z tym łucznikiem się spotkali.

No i żeśmy na tą furmankę to wszystko załadowali i żeśmy też tak wieczorem, późno wieczorem, żeśmy wyjechali.

Tak dobrze był już dzień, jak żeśmy do Zalesia, tam do domu Zośki, tam mieliśmy tą broń oddać.

No i tam żeśmy odnaleźli.

No i później żeśmy przyszli, już żeśmy pojechali do lasu, już w 1944 roku już do lasu żeśmy pojechali.

Żeśmy tylko wiedzieli, bo ten wasz, który miał prowadzić i dowodzić, on jeden wiedział tylko, gdzie mamy to zawieść.

Jak żeśmy wyjechali z Dantyszka, Raszyńska jakoś żeśmy przyjechali, ja patrzę, dojeżdżamy do placu Zawiszy i tego, który prowadzi, nie ma.

A żeśmy jechaliśmy w ten sposób, że wóz...

No jak żeśmy doszli do Placu Zawiszy, go nie ma.

Ale żeśmy wiedzieli, że na wolę to idziemy.

No i żeśmy strasznie w korek, żeśmy weszli na Placu Karcelego.

Więc to też żeśmy byli, ale nic, płaszczyk trzeba było odpiąć, jakoś się przygotować, miejsce znaleźć, zaraz będzie.

No i kawałek żeśmy wywieźli.

Że ci wiedzą, że żeśmy wyjechali, to nas nie zostawią.

Razem był natarcie na szkołę tej mszy spokojnej, żeśmy zdobyli te koszary.

Idliśmy na świętasz żydowski, a żeśmy dochodzili do Sołtyka.

Dopiero dołączył, jak żeśmy byli na przyczółku, właśnie nie na przyczółku, tylko na Czerniakowie.

A kiedy był ranny, był Pan może... No tak, później żeśmy...

Któregoś dnia nas ściągnęli ze wszystkich stanowisk i żeśmy zrobili natarcie właśnie nad Wisłę i utworzyliśmy przyczółek.

No i jak żeśmy tam podchodzili na cmentarzu żydowskim i tam jeszcze Niemcy byli przed murem, to najpierw granatami wyskoczył tych Niemców, wykurzył wszystkich, to tak uciekali sami i tak dalej, że on pierwszy się wyrwał i wiedział, zorientował się, że jak się tam rzuci granatów, to właśnie będą musieli uciekać.

No żeśmy się chowali pod ten, bo zawsze ten ogień był dosyć silny i jeszcze w trakcie, w trakcie trwania tego ognia szło natarcie niemieckie.

No i żeśmy zajęli, zatrzymali nas, jak żeśmy doszli do Wilanowskiej.

Kawałek nawet, żeśmy poszli za Wilanowską, ale nam kazali się cofnąć, tak że linia była przy Wilanowskiej.

Tam żeśmy mieli stanowiska, żeśmy sobie wstawili karabiny maszynowe, karabiny zwykłe, stanowiska strzeleckie.

Bo żeśmy... A w ogóle nie wiedziało się o godzinie.

Żeśmy go przenieśli na sam brzeg, tam na łódkę.

Byliśmy zorganizowani, jak żeśmy wyszli z Warszawy w październiku, ja wyszedłem 3 października,

Już tutaj żeśmy wszyscy zorganizowali, już żeśmy pierwsze bronie wspierali.

Ja, na lata, żeśmy zawsze jeździli do Podkowy.

Bo żeśmy wtedy, a w ogóle, żeśmy żyli jak rodzina dobra.

Nie to, żeśmy się spotykali od czasu do czasu, żeśmy codziennie się spotykali razem wszyscy, bo nas już grubeczka taka była.

No i właśnie w takim dołączył Anoda i jak żeśmy sobie tak spotykali się, rozmawialiśmy, to zawsze on mówił, że pytał, a napisałeś to, co mówiłeś?

Więc żeśmy...

Cały nasz wysiłek wtedy się skupił na tym, żeśmy odgrzebywali z gruzów naszych kolegów poległych, żeśmy na wózku, taki wózek ręczny był.

No na Politechnice to dosyć blisko, żeśmy razem byli.

No w Sklaskiej Prołębie to on zawsze żeśmy się po kolacji żeśmy się zbierali, no i wtedy Anoda brał, żeśmy siadali w kółko i Anoda prowadził.

A jeszcze trzeba powiedzieć, jak jeszcze razem żeśmy byli, to czasami mieliśmy przerwę w wykładach, tam godzinę czy dwie godziny, a on również razem z rodzicą, tu blisko Politechniki, na Dworskiej czy na Łakowskiego, zaraz obok Politechniki mieszkał.

To przecież szedłem razem, żeśmy na herbatkę tam do niego szli do domu.

Jedną akcję żeśmy robili.

To żeśmy, broń żeśmy wzięli, pojechaliśmy, PM-y, granaty, pistolety.

Żeśmy pojechali.

Żeśmy się dobrali do Otwocka, tam jakiś punkt był.

A właśnie, to żeśmy nie bardzo dobrze przyjmowali.

Ale z drugiej strony, żeśmy byli bardzo zdyscyplinowani.