Mentionsy

Absolutnie, Leszek Miller odhaczał bardzo wiele istotnych dla Polski kluczowych wydarzeń, robił to bardzo chętnie, robił to bardzo chętnie wespół z Aleksandrem Kwaśniewskim, czasem w rywalizacji z prezydentem, prawda?

No Kwaśniewski, Miller, Miller, Miller, Kwaśniewski, będziemy ich zestawiać, to rzeczywiście jest skrajnie inny.

To jeszcze zaznaczmy, że ta Wyższa Szkoła Nauk Społecznych była, tak pisze na przykład Michał Sutowski w tej biografii politycznej Kwaśniewskiego w tomie pierwszym, to była uczelnia partyjna, w której dyplomy robili działacze spoza środowisk inteligenckich, czyli znowu właśnie Miller, Kwach, Miller, Kwach, Kwachu,

Przy czym kto tutaj wygrywa ze studiami Kwaśniewskiego Kwaśniewskiego wiemy jak było.

No między innymi tam Kwaśniewski, o którym wspomniałeś, Jerzy Szmajdziński i Krzysztof Janik, czyli no późniejsi koledzy czy z SDRP, czy później z SLD.

Można, nie wiem, zaznajomić się z paroma wywiadami z Kwaśniewskim choćby, czy z innymi towarzyszami, towarzyszami oczywiście młodości.

Tak, tak, Leszka Millera czy Kwaśniewskiego, którzy mówili, że naprawdę była nieciekawa atmosfera wokół postkomunistów w pierwszej połowie lat 90., a Leszek Miller po prostu gdzieś tam na całego wchodził w to i absolutnie nie krępował się tego, co działo się wcześniej.

Aleksander Kwaśniewski, że od sportu, od młodzieży.

Odwiedzał mnie wtedy Aleksander Kwaśniewski.

Zapytaliśmy przed audycją prezydenta, nie, nie zapytaliśmy, ale Aleksander Kwaśniewski też wypowiadał się o tych czasach, tam wspominał je i w jaki sposób je wspominał.

Tu fragment wywiadu Rzeki z Kwaśniewskim pod tytułem Kwaśniewski nie lubię tracić czasu z roku 95.

Kwaśniewski nie mógł wybaczyć tego Millerowi.

W każdym razie tutaj Kwaśniewski z kolei opowiada o bankietach u Oleksego, że wspaniale, że to jest bankiet, jakiego w życiu nie przeżyłem, uroczystość wprost niebywała.

Jak panowie zaczną się tłuc gdzieś tam zakulisowo, to nie powiem, że będą leciały iskry, ale są jakieś takie teorie, że Kwaśniewskiemu łatwiej się współrządziło z Buzkiem, niż później z Leszkiem Millerem.

Obaj panowie, Miller i Kwaśniewski w sensie, otrzymali od władz mieszkania, no nie tylko w tym samym budynku, ale w ogóle na klatkowskiej tej samej.

W sensie on jest tutaj reprezentantem partii, no i oczywiście, że to już się wszystko chyliło ku upadkowi, mówię o PZPR, natomiast jeżeli, no, kimś ratować, kimś reperować tutaj wizerunek i próbować złapać kontakt z nieprzekonanymi, no to Kwaśniewskim oczywiście, tak, to się będzie działo, ale też takim Leszkiem Millerem z tamtych czasów, to znaczy, no, możecie sobie zobaczyć ten materiał, no, jest to, jest to równiacha, nie?

I też jednocześnie na tej liście nie było Kwaśniewskiego, to znaczy to pokazuje, że oni, jeżeli chodzi o tę odległość od jądra władzy, prawda, czy ciemności, jeżeli taką przyjmiemy tutaj formułę bardzo popularną po 89., że to wcześniej to, wie pan, po prostu mordor, nie jeden wielki, no to to widać, że tutaj Leszek się gdzie indziej sytuuje, że oni mają pod tym względem jednak inny start, że tutaj chyba więcej chodów,

Ma Miller, ale jednocześnie docenia się talenta Kwaśniewskiego w tej centrali.

Są też wersje, że to jest pomysł Kwaśniewskiego.

Jest to wersja Kwaśniewskiego.

Jest to wersja Kwaśniewskiego, prawda?

No i teraz tak, czy Leszek Miller po prostu tam pod prysznicem płakał resztę nocy, czy Aleksander Kwaśniewski zapijał smutki gdzieś tam w pokoju hotelowym?

Znaczy są zdjęcia z tamtego okresu, gdzie tam panowie Miller Rakowski i tam Kwaśniewski łapią się za dłonie gdzieś tam.

Czyli wszystko poszło po myśli naszych łobudziaków, Millera i Kwaśniewskiego, którzy jeszcze wtedy ze sobą trzymali dla dobra polskiej lewicy.

Sutowski pisze o takim obrazku w tej biografii politycznej Kwaśniewskiego, że o 01.30 w nocy odbyło się głosowanie nad uchwałą o rozwiązaniu PZPR i spontaniczne, najsmutniejsze chyba wykonanie a cappella międzynarodówki.