Mentionsy

Finowie bardzo gorzko podeszli do paktu Ribbentrop-Mołotow, do tego, że Hitler sprzedał Finlandię Stalinowi i że potem, kiedy wybucha wojna zimowa,

Finowie mieli niewyobrażalne szczęście, bo Amerykanie podchodzili do nich, jak na państwo, które było w sojuszu z Hitlerem, niezwykle przyjaźnie.

Ale Finowie zgadzali się na warunki koalicji antyhitlerowskiej.

A jednocześnie Żdanów swoimi bardzo agresywnymi listami kierowanymi do Mannenheima, poleceniami wręcz, różnego rodzaju formami nacisku, straszył Finów, szantażował, że jeżeli Finlandia nie będzie zdecydowanie postępować według oczekiwań koalicji antyhitlerowskiej, to Armia Czerwona sama zajmie się wyrzuceniem Niemców z Finlandii.

Natomiast, no, Wehrmacht nie byłby Wehrmachtem, a Hitler nie byłby Hitlerem, gdyby tylko na tym poprzestali.

Hitler ostatecznie podjął decyzję o ataku w Zatoce Fińskiej, a jednocześnie w tym samym czasie Finowie i Niemcy dogadali się w Rowaniemi, że Finowie pozwolą armii niemieckiej opuścić środkową, a docelowo i północną Finlandię bez walki w zorganizowanym, podzielonym na etapie odwrocie.

Ale tego samego dnia pod wieczór w rejonie Tallina zbiera się niemiecka flota inwazyjna, bo Hitler podjął decyzję, aby zrealizować operację Tanne Ost.

Ale Hitler się waha.

I Hitler po kilku dniach zmienia zdanie.

A zatem widzimy, jak Hitler jest zmienny.

Kiedy minister uzbrojenia Albert Schper informuje Hitlera, że zapasy niklu w Rzeszy są tak duże, że utrata Petzamo nie będzie wielkim problemem jeszcze przez rok z racji zgromadzonych zapasów i odkrywania złóż w innych częściach Europy, Hitler na początku października 1944 roku zmienia decyzję, nie chce już bronić obszarów lapońskich i nakazuje rozpocząć operację Zorza Polarna, operację Nordlichtsch.

No ale dlaczego Hitler, ten największy przeciwnik odwrotów w całej Rzeszy, tak łatwo zgodził się na niemiecki odwrót z Laponii?

Ostatecznie Hitler odpuszcza 6 października.