Stalingrad. Most powietrzny

Mieli doświadczenia poprzedniej zimy z zaopatrywania okrążonych wojsk własnych w czasie zaopatrywania kotła pod Demiańskiem. I tam odnieśli sukces, co dodatkowo budziło nadzieję, że jednak można to powtórzyć. No to dlaczego pod Dymiańskiem się udało, a pod Stalingradem nie? Kocioł Dymiański był mniejszy niż kocioł stalingradzki i to podobieństwo było złudne. No ale był rozkaz Hitlera, był rozkaz Göringa, no to Richthofen i jego podkomendni przystąpili do działania. Lotniska zaopatrzeniowe, które wytypowano, musiały być choćby odpowiednio połączone w wymiarze kolejowym. Najważniejszymi lotniskami relatywnie blisko Kotła Stalingradzkiego były lotnisko Morozowsk i lotnisko Tatsinskaja, a głównym lotniskiem odbierającym był Pitomnik.

Inną liczbę ton wysłano, część nie doleciała, część nie została odebrana. Stąd na przykład możemy znaleźć informację, że 7 grudnia 1942 roku osiągnięto absolutny szczyt dostaw 363 tony. Podczas jak weźmiemy inne niemieckie rozpiski, to rzeczywiście to jest dzień z dużą ilością zaopatrzenia, ale według tych dokumentów nie dowieziono tego dnia nawet 200 ton. I że w ogóle nigdy nie osiągnięto czegoś takiego jak 300 ton w ciągu doby. Mimo, że znajdziemy i takie dokumenty, gdzie jak powiedziałem znajdziemy informacje o 363 tonach dowiezionych do Stalingradu 7 grudnia. Co niemiecki dokument, to nieco inne liczby. Ale tak czy inaczej, zagrożenie zasadniczych lotnisk zaopatrzeniowych stanowiło gigantyczny problem, bo te dwa lotniska, Morozowsk i Tacynskaja, to były obszary koncentracji specjalnych dowódz lotnictwa transportowego w ramach zaopatrywania Stalingradu.