Stalingrad. Most powietrzny

Kondory Focke-Wulf 200 to były samoloty, które miały wykonywać misje zaopatrzeniowe nawet z bardzo daleko położonych lotnisk setki kilometrów za frontem. Natomiast Junkersy Ju-52 one musiały latać z lotnisk jak najbliżej Stalingradu. No i pogoda była jednocześnie szansą i przekleństwem dla Niemców. Tylko lotnisko Pitomnik miało infrastrukturę pozwalającą przyjmować samoloty niezależnie od warunków pogodowych, a zwłaszcza zarówno w dzień jak i w nocy. Gumrak, Kaprowka, Basargino to nie były lotniska dostosowane do przyjmowania samolotów, zwłaszcza w nocy. Można odnieść wrażenie, że 6 Armia oskarżała 4 Flotę o niewłaściwe zaopatrzenie, a 4 Flota 6 Armię o niewłaściwe zabezpieczenie infrastrukturalne w ramach przyjmowanego zaopatrzenia.

To to nie było zaopatrzenie dla 6 Armii. To już jeżeli już to było zaopatrzenie dla 4 Floty. Stąd też tak duże różnice, nie tylko w kwestii tego ile wysłano, a ile odebrano, ile naprawdę odebrano, ale także w zakresie tego co wysyłano dla 6 Armii, a co wysyłano do obsługi infrastrukturalnej samego mostu powietrznego. A ile w ogóle ton ładunków mogłyby przewozić poszczególne typy niemieckich samolotów? Heinkel He 111 zabierały półtorej, dwie tony ładunków. Junkersy na ogół dwie tony, Ju 86 potem wycofane jedną tonę, a najwięcej mogły zabierać Condory Focke-Wulf 200 czy potężne Junkersy Ju 290 po kilka ton ładunku, na przykład Condor mógł przewozić 5 ton. Ale te samoloty zostały wprowadzone w nieco większej skali do akcji dopiero w styczniu 43 roku i zdecydowanie było ich za mało.

Niemniej przyjmuje się, że łącznie w ramach 4487 lotów zaopatrzeniowych Niemcy przewieźli 8350 ton zaopatrzenia, co daje dziennie 117 ton. Według innych danych przez 70 dni dowieziono 6600 ton ładunku. A jak duże straty w samolotach poniosła Luftwaffe w tej operacji? Stracono prawie 500 samolotów transportowych. 266 Ju-52, 165 bądź 116 Heinckli He-111, 42 bądź 46 Ju-86, 9 Focke-Wulfów 200, 1 Junkersa 290 oraz 5 Heinckli He-177.