Mentionsy

zajmujący się gospodarką z punktu widzenia Wehrmachtu, generał Keitel, sam Hitler, a przede wszystkim Goering.

A potem tworzy się niemiecka administracja cywilna i obok Wehrmachtu pojawia się Ministerstwo Pracy i Ministerstwo Gospodarki do zarządzania tymi zagadnieniami.

Kilkaset tysięcy jeńców, kilkaset tysięcy robotników cywilnych to nie jest coś, co może zastąpić wyrwę w mężczyznach liczonych w miliony, których powołano już do Wehrmachtu.

Setki tysięcy niemieckich górników nadal są górnikami, a nie żołnierzami Wehrmachtu.

Okrzep przemysł samej Generalnej Guberni pracujący na rzecz Wehrmachtu czy szerzej niemieckiej gospodarki.

I że jeżeli teraz po klęsce stalingradzkiej przychodzi kolejna wielka fala mobilizacji niemieckich mężczyzn do Wehrmachtu, że po klęsce stalingradzkiej Wehrmacht rozrośnie się do maksymalnych rozmiarów liczebnych, to niemieckie ministerstwa i on jako pełnomocnik dadzą radę wyrównać to masowym dalszym napływem robotników.

Wreszcie sam Wehrmacht zaczął blokować przesyłanie kolejnych rzesz robotników, ponieważ potrzebował ludzi na swoich terenach tyłowych albo do miejscowych sił bezpieczeństwa, albo do samego Wehrmachtu, gdzie jako hiwi, jako pomocnicy pełnili różnorodne funkcje i to szło w setki tysięcy ludzi.

To znaczy ciągły pobór ludzi do Wehrmachtu był wyłącznie uzupełniany poborem robotników przymusowych,