Mentionsy

Pod różnymi sztandarami stawało to Wojsko Polskie, ale jeżeli policzyć cały ten wysiłek,

Do tego przecież były różnego rodzaju organizacje konspiracyjne, była Armia Polska na wschodzie, którą sformowano przecież dwukrotnie, było Wojsko Polskie, które stanęło do walki w roku 1939, było odtworzone Wojsko Polskie, które stanęło do walki we Francji w roku 1940, było ponownie odtworzone Wojsko Polskie, które stanęło do walki u boku Wielkiej Brytanii w roku 1940.

A zatem w II wojnie światowej nie istniało jedno Wojsko Polskie.

Po raz drugi od chwili opuszczenia kraju zbieracie się na obcej ziemi w szeregach narodowych jako Wojsko Polskie niezmożone, nieugięte, niepoddające się przeciwnościom, wierne do ostatniego tchu świętej sprawie naszej.

Wojsko Polskie nie poddało się.

Nadal istniała polska marynarka wojenna, która operowała u boku sojuszników i już od września roku 1940, bo te procesy zainicjowano tak naprawdę jeszcze przed wybuchem wojny, zaczęło się tworzyć Wojsko Polskie u boku Francuzów i u boku Brytyjczyków.

Po raz kolejny Niemcy się zorientowali, że muszą walczyć z polskim lotnictwem nad niebem Wielkiej Brytanii, a potem spotkali naszych żołnierzy w Tobruku pod koniec roku 1941 i odtąd już właściwie cały czas z jakimiś oddziałami polskimi na morzu, lądzie bądź w powietrzu potykać się musieli aż do koszkiego końca Rzeszy Niemieckiej, kiedy to w ten czy inny sposób, ale jednak Wojsko Polskie dotarło i do Bolonii we Włoszech, i do Wilhelmshaven w Niemczech,

Nigdy już później Wojsko Polskie nie będzie tak liczne, tak duże, jak było w pierwszych dniach września 1939 roku, chociaż proces owej mobilizacji nie zakończył się.

Staramy się stworzyć stutysięczne Wojsko Polskie, co nam się częściowo udaje, a częściowo nie.

Więc Wojsko Polskie już jest armią państwa, które toczy wojnę w koalicji.

Wykorzystując brytyjskie i francuskie kolonie, obszary mandatowe, Wojsko Polskie częściowo ewakuowane przez Rumunię, przez Węgry na zachód, częściowo ewakuowane na Bliski Wschód, odtwarza się w wielu miejscach.

Bitwę pod Arnhem żołnierzy Sosabowskiego, czy kiedy sobie przypomnimy o 4 Dywizji Piechoty, to nagle się okazuje, że tych związków taktycznych, które stanęły do walki w oparciu o Wielką Brytanię, bądź walczyły, bądź były gotowe do walki, wcale nie było tak mało, jak na te możliwości kadrowe, które miało Wojsko Polskie na Zachodzie.

To znaczy pokazanie się bezpośrednio na lądowym polu walki, podtrzymanie świadomości tego, że Wojsko Polskie walczy, potrzebne były brygady i dywizje, związki taktyczne.

Cofnęmy uznanie, bo zaczynała się już normalizacja relacji z nową władzą w Polsce, z nowym rządem, którego między innymi siłą zbrojną było nowe albo można powiedzieć drugie Wojsko Polskie.

To Wojsko Polskie, które zaczęto formować w roku 1943, które czasem nazywa się Ludowym, chociaż formalnie się tak nie nazywało.

Korzystając z tego, że nadal istniała stosowna ku temu baza rekrutacyjna na obszarach wschodniej Europy, na obszarze ZSRR, bardzo szybko Wojsko Polskie na wschodzie zostało

Wojsko Polskie na przestrzeni II wojny światowej zdołało uratować dużą część swoich kadr, zarówno z katastrofy roku 1939, jak i 1940, ale nie było możliwości oparcia się o takie kadry na wschodzie, z tej prostej przyczyny, że w roku 1940 NKWD po prostu wymordowała potencjalne kadry takiej armii.

Stopniowo jednak Wojsko Polskie na wschodzie rosło w siłę.

W rozumieniu jednostek gotowych do walki, to już w połowie 1944 roku liczebnie Wojsko Polskie na wschodzie zaczęło przewyższać to na zachodzie.

Po raz kolejny weszliśmy do walki na wschodzie w lipcu 1944 roku i w lipcu 1944 roku Armia Polska ZSRR została przemianowana oficjalnie na Wojsko Polskie, kiedy to połączono je z Armią Ludową.

Teraz istniało więc Wojsko Polskie, a manifestacją Wojska Polskiego na frontach była I Armia Wojska Polskiego.

W maju 1945 roku było to już ponad 330 tysięcy żołnierzy i Wojsko Polskie ze wschodu było już liczniejsze niż to

Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie rozrosły się, jak powiedziałem, do prawie 250 tysięcy ludzi, Wojsko Polskie w Polsce do prawie 400 tysięcy, co razem dawało ponad 650 tysięcy żołnierzy wraz z końcem wojny czy w pierwszych miesiącach okresu pokojowego.

Odpowiedź jest niejednoznaczna, bo formalnie państwo polskie było zwycięzcą II wojny światowej, a Wojsko Polskie odtworzone na terytorium państwa polskiego koniec końców dotarło do Berlina.

Pod tym względem absolutnie zwycięskie było Wojsko Polskie ze Wschodu.

Jako reprezentant nowych władz politycznych, mimo całej swej nieudolności w wymiarze operacyjnym, taktycznym, braku woli walki wielokrotnie okazywanej przez żołnierzy czy zwyczajnego pecha, Wojsko Polskie na Wschodzie było armią zwycięską i koniec końców armią najliczniejszą.