Mentionsy

Japonia przeprowadziła prawdziwy blitzkrieg, opanowała holenderskie Indie Wschodnie, opanowała Filipiny, wkroczyła do Birmy, odniosła cały szereg spektakularnych zwycięstw.

I zaraz po tym blitzkriegu Japonia utknęła.

Ani niemiecki Blitzkrieg lat 1939-1941, licząc także, chociaż to nieuprawnione do końca barbarosce, ani japoński Blitzkrieg w Azji Południowo-Wschodniej.

Stąd zarówno Japończycy, jak i Niemcy wypracowali sobie, każde z tych państw na swój sposób, taką pewną ideę Blitzkriegu.

Ale u podstaw tej idei Blitzkriegu leżała świadomość, że państwo agresor nie ma wystarczającego potencjału.

W Blitzkriegu, wojnie błyskawicznej, zagadnienia absorpcji, adaptacji terenów podbitych są wtórne, a w wojnie na wyniszczenie, w wojnie na wyczerpanie nie.

Japończycy mogli zdominować w pewnym momencie handel przybrzeżny wokół Korei na drodze do Tajwanu, ale nie mogli zdominować w pełni kluczowych szlaków komunikacyjnych, także dlatego, że od roku 1937, mimo wielkich inwestycji w statki, w transport morski, wojna w Chinach miała swoje prawa i planując Blitzkrieg na Dalekim Wschodzie.

Stąd zresztą oczekiwanie, że po szybkim blitzkriegu w Azji część tej floty handlowej powróci do zadań o charakterze cywilnym.

Potem zamordowano kilka milionów jeńców radzieckich, a potem, mimo że Niemcy zdali sobie sprawę z tego, że strategia Blitzkriegu zawiodła i że potrzebują robotników przymusowych,

I w tym sensie wojna z nimi była niezwykłym hazardem, była postawieniem wszystkiego na jedną kartę, bo albo się udało wojną błyskawiczną Blitzkriegiem osiągnąć cele strategiczne, albo znajdowało się w sytuacji bez wyjścia.