Mentionsy

Tak naprawdę mówimy nie tylko o kutrach torpedowych, ale też o kutrach artyleryjskich, o kutrach zwalczania okrętów podwodnych, o kutrach patrolowych.

No ale co sprawiało, że ta służba na kutrach torpedowych była tak niebezpieczna?

Defensywno-ofensywnymi i pełniły funkcje patrolowe, były wykorzystywane do działań sił specjalnych, były przeznaczone do walki także z innymi kutrami, z okrętami podwodnymi nieprzyjaciela, wreszcie z jego siłami nawodnymi, w tym zespołami okrętów.

Służba więc na kutrach torpedowych, często jednostkach otwartych, gdzie schronienie było iluzoryczne przed warunkami atmosferycznymi, była niezwykle ciężka, była niezwykle trudna.

Niemniej nawet w historii US Navy okręty kutry torpedowe, ścigacze torpedowe zapisały się nie tyle co złotymi zgłoskami, ale jednak wryły się w amerykańską powszechną świadomość II wojny światowej, zwłaszcza II wojny światowej na Pacyfiku, a to za sprawą sławnego kutra PT-109, na którym omalże nie zginął przyszły prezydent Stanów Zjednoczonych John Kennedy, no czy za sprawą sławnego udziału amerykańskich kutrów torpedowych w bitwie

I tutaj jakby zwłaszcza Włosi i Anglicy przodują w rozwoju tego rodzaju jednostek pod względem technicznym, a Włosi wkrótce w czasie I wojny światowej ku trochę przerażeniu, ku trochę zdumieniu świata demonstrują praktyczne zastosowanie kutra torpedowego w walce z najcięższymi okrętami przeciwnika, w tym wypadku z flotą austro-węgierską.

Torpedy w takich małych kutrach torpedowych były przewożone na rufie.

Do tego dochodziła, jak już powiedziałem, sama konstrukcja małego kutra, kilka, kilkanaście metrów długości, żadnej możliwości skrycia się przed warunkami atmosferycznymi.

Nie przez przypadek niektórzy zaczęli postrzegać służbę na kutrach torpedowych jako służbę w jednostkach karnych.

No ale czy po I wojnie światowej ta koncepcja kutra torpedowego jako istotnej klasy okrętów wojennych była rozwijana?

To z koncepcji kutra do niszczenia okrętów podwodnych uzbrojonego w miny głębinowe, a nie w torpedy wywodziła się niemiecka koncepcja rozwoju tej klasy okrętów.

A z drugiej strony samo wystrzeliwanie torpedy było samo w sobie groźne, bo mogło spowodować pożar na pokładzie Kutra.

Amerykańskie torpedy na kutrach PT, tak zwana Mark VIII, torpeda 53-centymetrowa, no ona miała liczne wady, zwłaszcza zapalnika.

No i jeszcze było pytanie, czy torpedy to jedyne uzbrojenie kutra torpedowego.

Stąd stopniowo w II wojnie światowej widzimy wzrost uniwersalnego uzbrojenia o charakterze przeciwlotniczym i przeciwokrętowym na kutrach torpedowych, przy czym mówimy tutaj oczywiście o lekkim uzbrojeniu, właśnie różnego rodzaju armatkach, działkach, często automatycznych, szybkostrzelnych.

I w roku 1937, pod koniec 1937 roku, w takim protokole komisji, która została wyznaczona do wyboru kutra torpedowego, tego ścigacza, który trzeba było kupić z zagranicy.

Włosi no być może więcej obiecywali sobie po kutrach, mając w pamięci doświadczenia I wojny światowej.

Właśnie byli trochę źli, jak powiedziałem, na te swoje kutry z racji tego, że te torpedy nie działały jak należy, że celowanie w nocnych warunkach z kutra torpedowego, te amerykańskie kutry uzbrojone były w cztery torpedy, było dosyć trudne i często potężne salwy, bo Amerykanie ruszali do ataku na przykład zespołami kutrów, ścigaczy torpedowych oddawali salwy idące w dziesiątki torped i nie uzyskiwali żadnego trafienia.

Tu raczej chodzi o to, że kiedy patrzymy na rozwiązania techniczne, rozwiązania konstrukcyjne kutra, ścigacza torpedowego, to jest bardziej broń z kategorii sił specjalnych niż marynarki wojennych.