Mentionsy

A wcześniej w Związku Radzieckim polskie władze sanacyjne były oskarżane o to, że tak samo metodą apismentu i wsparcia Rzeszy Niemieckiej budowaliśmy potęgę Hitlera.

Albo kiedy rosyjska propaganda zarzuca nam właśnie, że to my naszą postawą w roku 1938 wzmocniliśmy Hitlera, a w roku 1939 nie przyjęliśmy rzekomej oferty radzieckiej wspólnej walki z Hitlerem.

że są winni niekorzystnej sytuacji międzynarodowej w latach 1938-39, a nawet szerzej, że byliśmy cichym sojusznikiem Hitlera w latach 1933-38.

Oczywiście można profetycznie powiedzieć, że racjonalizowanie Hitlera było absurdalne, ale mieliśmy świadomość tego, że państwo niemieckie jest tak potężne, że bez sojuszników nie będziemy mogli stanąć do ofensywnej, prewencyjnej wojny przeciwko takiemu mocarstwu jak Rzesza.

My nadal nie zgadzaliśmy się na radziecki udział w tej walce, ale Stalin doskonale już sobie zdawał sprawę z tego, że wojna nadchodzi i postanowił wzmocnić Hitlera.

Stalin świadomie pozbawił Hitlera konieczności tworzenia frontu wschodniego.

Józef Beck całkowicie fałszywie oceniał postać Hitlera i całkowicie niezrozumiały sposób oceniał niemiecką politykę międzynarodową.

Że Anglicy zostawiają swoich sojuszników, że angielska polityka doprowadziła do zdrady Monachium, do upadku Czechosłowacji, że angielska polityka to było tłuczenie Hitlera, że angielska polityka to było powstanie Wehrmachtu, że to Anglicy w pośredni sposób ponoszą winę za II wojnę światową, bo pozwolili Hitlerowi urosnąć.

A więc to niemiecki militaryzm był tym głównym narzędziem rozwoju władzy i powodzenia Hitlera.

Ludzie posługujący się takim aparatem pojęciowym będą mieli bardzo trudną sytuację w konfrontacji z kimś, kto jest po prostu w przypadku Hitlera bandytą, który pod pozorem różnego rodzaju działań pokojowych, mówieniu o dążeniu do równouprawnienia itd.

Tak samo jak my w roku 1937 czy 1938, chcąc zachować naszą pozycję międzynarodową, naszą niepodległość, chcąc, nie chcąc, tuczyliśmy Hitlera.

A zatem Brytyjczycy chcąc postępować uczciwie, racjonalnie, dyplomatycznie, chcąc dać Niemcom równouprawnienie umacniali tylko reżim nazistowski i armię niemiecką w przekonaniu, ale Hitlera w szczególności, że są to przejawy słabości.

Wyrozumiałość i partnerskie traktowanie Hitlera były w jego oczach wyrazami słabości.

Przyjacielem Hitlera był ten, kto go słuchał, nie zadawał kłopotliwych pytań, we wszystkim się zgadzał.

Postawa Londynu w sposób całkowicie nieświadomy rozkładała wszystkich przeciwników Hitlera.

Kiedy zorientowali się, że to zawiodło, że Hitler jest wiarołomny, całkowicie niewiarygodny, a przede wszystkim nieracjonalny, od marca 1939 roku wybrali wojnę jako sposób powstrzymywania Hitlera.

Pakt antykominternowski został w 1939 roku przez Hitlera brutalnie złamany ku osłupieniu Japończyków.

Niemcy Hitlera już przed wojną były państwem obrzydliwym i przesiąkniętym skrajnym nacjonalizmem.

Pomimo błędów w Wielkiej Brytanii, pomimo tego, że Brytyjczycy latami wzmacniali Hitlera, latami pozwalali Niemcom jeszcze przed Hitlerem na stopniową odbudowę swojej potęgi.

Dzisiaj po latach doskonale widzimy, jak polityka Józefa Becka w Polsce, jak traktat o niestosowaniu przemocy z Hitlerem z roku 1934, za którym stał przecież jeszcze Piłsudski, jak to wzmocniło Hitlera.

Jak te lata 1934-1938 to jest nasza nieświadoma gra na wzmocnienie Niemiec, ale jeszcze rozszerzając to w czasie, to widzimy jak kolejni brytyjscy premierzy popełniają rażące błędy w zakresie osłabienia swego głównego sojusznika Francji, wzmacniania Niemiec, a potem tłuczenia Hitlera.

Widzimy jak ludobójca Stalin także na własną niekorzyść wzmacnia Hitlera.