Mentionsy

Norbert, w styczniu 1940 roku odbył się proces, w którym dowództwo IX Radzieckiej Armii skazało na śmierć zarówno dowódcę, jak i szefa sztabu, jak i zastępcę komisarza 44 Dywizji Strzeleckiej.

To znaczy tam w grudniu 1939 roku i w styczniu 1940 roku fińska 9 Dywizja Piechoty, którą dowodził pułkownik Silas Wuho, odniosła spektakularne zwycięstwo, najpierw bijąc 163 Radziecką Dywizję Strzelców, a potem 44 Dywizję Strzelców ze składu radzieckiej 9 Armii.

Radziecka 9 Armia, którą dowodził komkor Michaił Duchanow, ona miała niezwykle doniosłe zadanie operacyjne, a utknęła w gruncie rzeczy 30 kilometrów za granicą państwową i centralne ugrupowanie armii w postaci właśnie 163 i 44 Dywizji Strzelców zostało unicestwione.

Dowództwo 44 Dywizji Strzelców sądziło naiwnie, że zabezpieczenie logistyczne i rozwinięcia wojsk w pasie odpowiedzialności 9 Armii nad Morzem Białym funkcjonuje prawidłowo.

Plan radziecki zakładał, że kolumny motorowe 9 Armii Zaplecza Logistycznego będą dowozić pododdziały 44 Dywizji Strzelców na granicę, potem będą zawracać, jednostki dywizji będą się spieszać i będą nacierać, czy raczej maszerować z granicy w kierunku miejsca bitwy.

Batalionu 305 Pułku Strzelców, kapitan Nikołaj Łapszow, po odparciu przez Finów ataku nadał meldunek bezpośrednio do dowództwa 9 Armii i Macierzystej 44 Dywizji.

Jeżeli dowództwo 9 Armii myślało, że 44 Dywizja będzie jak wściekły pies, to raczej skierowali do walki przerażone zwierzę, które bało się Finów już w momencie, kiedy ta walka się rozpoczynała.

Dowództwo 9 Armii było już wtedy wściekłe.

Tymczasem dowódca 9 Armii słał groźne rozkazy.

Tymczasem dowódca 9 Armii Duchanow otrzymał od Stalina i Szaposznikowa telegram następującej treści.

To wyraźne niepowodzenie było jednym z kamyków, które spowodowało, że formalnie 22 grudnia nowym dowódcą 9 Armii został Komkor Czujkow, Wasili Czujkow.

W sztabie 9 Armii Czujkow zorientował się, że w pasie natarcia 44 Dywizji panuje jakiś chaos.

8 stycznia zameldowała się w pasie 9 Armii.

Wiosną 1940 roku, kiedy podsumowywano w Armii Czerwonej wojnę z Finami, no to w pewnym momencie do głosu doszedł szef sztabu generalnego, ówcześnie komand arm pierwszej rangi Szaposznikow i tak przedstawił zgromadzonym dowódcom przyczyny zagłady 44 Dywizji.