Mentionsy

Olbrzymia liczba związków taktycznych Armii Czerwonej w 1941 roku nie okazała się antidotum receptą na uniknięcie szeregu klęsk z ręki pozornie słabszego Wehrmachtu.

I tutaj jakby najwyższy poziom tej organizacji w czasie II wojny światowej osiągnięto w Armii Czerwonej, gdzie sformowano bardzo wiele dywizji artylerii.

Taki czysty, klasyczny model występował natomiast często w Armii Czerwonej.

Pod koniec wojny więc w Związku Radzieckim w Armii Czerwonej mieliśmy taki układ, że korpus zmechanizowany to były trzy brygady zmechanizowane i brygada pancerna, a korpus pancerny to były trzy brygady pancerne i brygada zmotoryzowana.

W ramach Armii Czynnej Armii Czerwonej istniało 55 armii ogólnowojskowych i 3 armie pancerne.

Na 1 stycznia 1944 roku w Armii Czerwonej Czynnej na frontach znajdowało się formalnie 435 dywizji piechoty.

Widzimy w czasie działań wojennych Armii Czerwonej kompanie o sile plutonu, czy bataliony wielkości kompanii, wreszcie pułki jednobatalionowe na przykład, które do całkowitego zużycia pozostają na froncie i rotuje się je dopiero po całkowitym wyczerpaniu siły bojowej w ramach jednostek liniowych.

Czyli widzimy, że w Armii Czerwonej w pewnym momencie sama piechota przestawała wiele znaczyć nawet w strukturze Korpusu Strzeleckiego, czyli Korpusu Piechoty.

No i te mega wnioski o tym, jak niewiele, choć wciąż dużo znaczyła dywizja w strukturze Armii Czerwonej w 1944 czy w 1945 roku.