Mentionsy

Węgrom próba zmiany frontu się nie udała, Słowakom próba zmiany frontu się nie udała i Włochom de facto także, ponieważ próba przejścia na stronę aliantów zakończyła się masakrą armii włoskiej na Bałkanach, zajęciem przez Wehrmacht Rzymu i opanowaniem najważniejszych obszarów Włoch, zwłaszcza

22 czerwca 1941 roku najważniejszymi sojusznikami wojskowymi Wehrmachtu w nowo zaczynającej się kampanii wschodniej były na północy Armia Finlandii i na południu

Strasznie biła ich Armia Czerwona i strasznie bił ich Wehrmacht, bo nawet kiedy Rumuni szli do przodu, zwyciężali, zajmowali terytoria, to zawsze straszliwym kosztem ludzkim wynikającym z

W kampanii stalingradzkiej stracili ponad połowę wojsk, a byli tylko siłą pomocniczą dla Wehrmachtu.

Nie tak ciężko jak Francuzi czy Holendrzy, którzy jako żywo nie byli przecież niemieckimi sojusznikami, ale ich terytoria były zajęte przez Wehrmacht.

W roku 1943 rząd Horthy'ego podejmował działania mające na celu przejście do obozu aliantów, ale było to niemożliwe w niemieckiej Europie, mimo że Węgry nie były okupowane przez niemiecki Wehrmacht.

Ale przykład Rumunów, jak powiedziałem, gdzie poniesiono niewyobrażalne straty ludzkie w żołnierzach pokazuje, że nawet szczęśliwa zmiana frontu w pewnym momencie nie gwarantuje tego, że nie spadnie nam na głowę 30 tysięcy ton bomb i że nie stracimy setek tysięcy żołnierzy w walkach z Armią Czerwoną czy z Wehrmachtem.

To i tak setki tysięcy Niemców, a przejściowo miliony żołnierzy Wehrmachtu znalazłyby się w Polsce.

Jako żołnierze Wehrmachtu z ziem wcielonych do Rzeszy po podpisaniu bądź wcieleniu bez pytania na Volkslistę, albo jako nasi polscy chłopi, panie Wagen, o których także opowiadałem.

W latach 1941-1944 udział wojsk sojuszniczych u boku Wehrmachtów w walce z Armią Czerwoną kosztował łącznie wszystkie te państwa około milion żołnierzy, zabitych, rannych, zaginionych.